Η Ορχήστρα που γεφυρώνει το Χάσμα Ισραήλ- Παλαιστίνης.



Η West-Eastern Divan Orchestra σηματοδοτεί την απόπειρα του Daniel Barenboim και του Edward Said να εγκαθιδρύσουν έναν διάλογο ανάμεσα στους λαούς των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων, μια απόπειρα που θεωρεί τον πολιτισμό προτιμότερο από τη στρατιωτική δράση και την πολιτική.

Το 1999, ο πιανίστας και συνθέτης Daniel Barenboim και ο θεωρητικός πολιτισμού Edward Said, ίδρυσαν την Ορχήστρα West-Eastern Divan, μια ορχήστρα αποτελούμενη από μουσικούς προερχόμενους από τα Παλαιστινιακά Εδάφη, το Ισραήλ και άλλες Αραβικές χώρες. Από την ίδρυσή της, η ορχήστρα έχει την έδρα της στην Ανδαλουσία της Ισπανίας και έχει κάνει περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη συναυλία τους στη Μέση Ανατολή φιλοξενήθηκε στην Παλαιστίνη το 2005.



Η ορχήστρα πήρε το όνομά της από μια ποιητική συλλογή του Γκαίτε, εμπνευσμένη από τον πέρση ποιητή Hafiz, που ασχολείται με την ιδέα του Άλλου ως εκδήλωση ή στοιχείο του Εαυτού. Ο  ένας από τους συνιδρυτές της ορχήστρας, ο Daniel Barenboim, είναι πιανίστας και ηθοποιός γεννημένος στην Αργεντινή, που μετακόμισε με την οικογένειά του στο Ισραήλ στην ηλικία των 9 ετών. Στην ηλικία αυτή είχε ήδη δώσει την πρώτη του συναυλία. Σήμερα, ο Barenboim είναι ένας δυναμικός επικριτής της κατοχής της Παλαιστίνης από το Ισραήλ, αλλά αντί να ακολουθήσει τον πολιτικό ακτιβισμό με την κλασσική του σημασία, έχει βρει τον τρόπο  να θέσει επί τάπητος την ουσία της δημοκρατίας και της πολιτιστικής ταυτότητας μέσα από τη μουσική.

Ο Barenboim απέκτησε κακή φήμη σε ορισμένους κύκλους το 2001, όταν ζήτησε υποστήριξη από το ακροατήριο του Φεστιβάλ του Ισραήλ που επρόκειτο να ακούσει τη μουσική του Richard Wagner για πρώτη φορά από το Kristallnacht, την «Νύχτα των Κρυστάλλων»*.ο Barenboim πρότεινε δηλαδή την άρση της απαγόρευσης  στη μουσική του συνθέτη στο Ισραήλ  που κρατούσε για πάνω από εξήντα χρόνια. Υποστήριξε ότι, για να το κάνουν αυτό, θα  έπρεπε να είναι «δημοκράτες». Μετά από 30 λεπτά αντιμαχίας, η ορχήστρα του έπαιξε τελικά το Tristan und Isolde (Τριστάνος και Ιζόλδη). Πρελούδιο: Μερικώς επιλυμένες  συγχορδίες  δημιουργούν ένταση και ασάφεια, υποδηλώνοντας  σύγκρουση που λύνεται δύσκολα, και  επιλύονται μόνο στα τελευταία μέτρα...

Στον επικήδειό του, ο Malise Ruthven ξεκίνησε δηλώνοντας ότι ο Edward Said ήταν «ένας αμφιλεγόμενος κριτικός λογοτεχνίας και τολμηρός υποστηρικτής του παλαιστινιακού αγώνα στην Αμερική». Το κείμενο του Said του 1978, «Orientalism», άλλαξε την πορεία της μετααποικιακής θεωρίας και της πολιτιστικής πρακτικής, επιβεβαιώνοντας την αλληλένδετη φύση των πολιτισμών και την κατασκευασμένη φύση της διχοτόμησης μεταξύ εαυτού και άλλου. Η συμμετοχή του στη μουσική δεν ξεκίνησε με τη West-Eastern Divan Orchestra . Ο Said, εξειδικευμένος μουσικός, ίδρυσε εργαστήρια μουσικής για τους νεότερους επαγγελματίες. Υπηρέτησε επίσης στο Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο από το 1977 έως το 1991.



Το έργο του Barenboim αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας των πεποιθήσεών του: είναι ισραηλινός αλλά ΚΑΙ παλαιστίνιος πολίτης – πράγμα εξαιρετικά ασυνήθιστο για Εβραίο Ισραηλινό. Ο Said και ο Barenboim επέλεξαν αυτή την κατεύθυνση (την ίδρυση της ορχήστρας) για ανθρωπιστικούς και όχι για πολιτικούς λόγους, με την βασική υπόθεση πως η άγνοια δεν είναι καλή στρατηγική για μακρόχρονη επιβίωση. Αντίθετα, η εκπαίδευση, ο διάλογος και η κατανόηση βρίσκονται στο επίκεντρο της λύσης που προτείνουν.


* σημ. τ. μ. Ο όρος Kristallnacht (Κρίσταλναχτ, που σημαίνει στα γερμανικά η «Νύχτα των Κρυστάλλων» περιγράφει το μαζικό πανεθνικό διωγμό στη Γερμανία και στην Αυστρία τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου 1938, που αποτέλεσε την απαρχή του Ολοκαυτώματος.



μετάφραση Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου 
 
το αρχικό άρθρο στα αγγλικά θα το βρείτε εδώ

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.