Φωνή από τον τάφο


Πρέπει να γράψω. Και να γράψω τι; Πως η ζωή μου είναι αβάσταχτη, ειλικρινά, τόσο που δεν το καταλαβαίνει κανείς ; Πως κοιμάμαι μόνο σε σημείο απανθρωποίησης και πως ξενυχτάω ή πετάγομαι άξαφνα όρθια μόλις ξανακυλήσω στο ανθρώπινο σημείο; Και τι θα πει αυτό σε κάποιον, θα του δώσει εμβάθυνση στην ψυχολογία του Έλληνα; Στην ψυχολογία του περιθωριακού; Στην ψυχολογία του ανθρώπου; Απλά καταπίνω, με το ζόρι. Αναγουλιάζω αλλά συνεχίζω να αναπνέω και να καταπίνω. Πονάνε τα μάτια μου, τσιμπλιάζουν από την έκθεση στην οθόνη. Πονάει το είναι μου, κομπιάζει από την έκθεση στο κοινό. Δεν είμαι. Δεν είμαι τίποτα. Δεν είμαι παρά το ζόρι, και η αναγούλα, και το κόμπιασμα, και το τσίμπλιασμα. Αυτό απέμεινε από μένα. Ανασκαφές δεκτές, θησαυρός κάτω από τα μπάζα. Αλλά μη μου τα μπάζα τάραττε, παρακαλώ, παρακαλώ. Πρέπει να βγω επιβιώσασα από κάτω μόνη μου. Αφήστε με να ξεθαφτώ από τον τάφο...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.