Μάνα, μητέρα, μαμά


Σ’ αυτό το χρόνο , εδώ μέσα σ’ αυτό τον τόπο , τον άγονο….
Με δίδαξες τη γλώσσα που μιλάει κι ακούς μέσα σου, τους τρόπους και τις συνήθειές σου…
Μου δίδαξες, τα κυνήγια και τα ψαρέματα των αστεριών, τον πολιτισμό της φύσης….
Πώς να φυλάγομε απ’ τη βροχή, πώς να βρίσκω με την πρώτη ματιά το αγαπημένο αστέρι…
Με έμαθες να κρατάω την ανάσα μου ως το εβδομήντα μην την μυρίσουν τα σαρκοβόρα….
Πως ν’ ανεβαίνω στο βουνό, να επιμένω… να καμαρώνω τις βάρκες που στέκουν στο νερό…
Να διακρίνω το δηλητήριο του φιδιού που έπεσε στο χώμα κι ανακατώθηκε με το νερό κι έγινε λάσπη και χύθηκε στον ποταμό… μετά στη θάλασσα , στων αστεριών τη σκόνη…
Έμαθα να διαβάζω το σώμα κι όλα του τα σημάδια … μηνύματα ξεχασμένα πάνω στο δέρμα….
Σ’ άκουγα, σε κοιτούσα βαθιά, στα μεγάλα τα ορθάνοιχτα μάτια ….
Έβλεπα το ξέφωτο μέσα σου να φτάνει ακριβώς σ’ εκείνο το σωτήριο σημείο, που έμπαιναν κι έβγαιναν κάθε λογής θεόσταλτα δαιμόνια να αγγίξουν ένα κομμάτι της ψυχής…
Μου δίδαξες τα πλατύ σου χαμόγελο, το δάκρυ της αγωνίας σου, τις δονήσεις μέσα σου…
Με δίδαξες….
Να κρατώ το δόρυ σταθερά, να μη λυγίζω…
Να μη γυρίζω πίσω στους δυνατούς ανέμους… να προσπερνώ ότι δε γλυκαίνει την καρδιά μου και φέρνει στα μάτια κακή ταραχή…
Πάντα εσύ….

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.