Ο τοίχος - Του Λάκη Φουρουκλά



Μ’ αρέσει να κοιτάω τον τοίχο, τον νιώθω δικό μου, τον αγαπώ, γιατί είναι πάντα εκεί. Ο τοίχος είναι ο ιδανικός ακροατής μου, με ακούει πάντα, δεν έχει αντιρρήσεις, δεν είναι ιδιότροπος και δε με απογοητεύει ποτέ.

Του λέω το μακρύ μου και το κοντό μου, του αναπτύσσω τις φιλοσοφικές μου, αλλά ίσως όχι και τόσο φιλοσοφημένες απόψεις, του εκφράζω τα παράπονά μου, τον βρίζω άμα λάχει και του ρίχνω και καμιά γροθιά, όταν φυσικά ξεμείνω από πιάτα και ποτήρια, κι αυτός καθόλου δεν βαρυγκωμεί, όλα τα ακούει καρτερικά και τα μαρτυρία τα υποφέρει δίχως μιλιά.

Μόνο πού και πού όταν πίνω τα κρασιά μου και του λέω λόγια μεθυσμένα μοιάζει λίγο να σκοτεινιάζει αλλά ’νταξει, με το δίκιο του: πόσα ν’ αντέξει κι αυτός ο κακόμοιρος!

Ο τοίχος μου είναι γεμάτος εικόνες και κραυγές. Ο τοίχος μου ζει με ένταση την κάθε μέρα.

Ο τοίχος μου νιώθει της ζωής μου τους παλμούς. Ο τοίχος μου γαληνεύει τη φουρτουνιασμένη μέσα μου θάλασσα. Ο τοίχος μου κάποιοι λένε ότι είναι άψυχος αλλά ο τοίχος μου είναι το μοναδικό Μου που έχω, αφού όλ’ τ’ άλλα είναι περασμένα, καταδικασμένα να χαθούν στη δίνη του παμφάγου χρόνου, όπως κι εγώ άλλωστε.

Ο τοίχος μου είναι το ιδανικό στη ζωή μου, κι ας μην υπάρχει τέτοιο πράγμα.

Λάκης Φουρουκλάς

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.