Νέα Ταυτότητα, Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα




   Μπαίνοντας στον χώρο που κρατούσε απομονωμένο τον πληγωμένο, η Ονειροφάη και ο Αντάρτης βρέθηκαν μπροστά σε ένα θέαμα που προκαλούσε ρίγος. Εκείνο το βεβηλωμένο κορμί στο πάτωμα δεν θύμιζε σε τίποτα τον Ημιθάνατο που γνώριζαν. Το πρόσωπό του, παρότι ηλιοκαμένο, φαινόταν άκαμπτο και χλωμό σαν νεκρού. Ήταν υπερβολικά μαυρισμένος και πολύ πιο αδύνατος από την τελευταία φορά που τον είχαν δει, τα μάγουλά του είχαν ρουφηχτεί προς τα μέσα και τα χείλια του ήταν σκασμένα και πληγιασμένα. Τα μαλλιά του είχαν γίνει σχεδόν γκρίζα, μπλεγμένα σαν τζίβα και βρώμικα. Δύο άσπρες τούφες σημάδευαν ένα μικρό άγριο γένι στο σαγόνι του. Επίδεσμοι ποτισμένοι με αίμα τον κάλυπταν στο στήθος και την κοιλιά, το αριστερό μπράτσο και τον μηρό. Μα ακόμη και γύρω από αυτούς το κορμί του ήταν γεμάτο μικρότερα τραύματα. Η λευκή στολή που του είχε ετοιμάσει η Ονειροφάη κρεμόταν τώρα σχισμένη σε κομμάτια επάνω του. Τα πλευρά του μετριούνταν ένα ένα, και οι φλέβες στα χέρια, τα πόδια και το λαιμό του φαίνονταν διογκωμένες κάτω από το άγριο ψημένο δέρμα. Ακόμη και οι αστράγαλοι και οι πατούσες του ήταν ματωμένα απ τις αρβύλες. Αυτό όμως που άλλαζε περισσότερο την όψη του ήταν το κούτελό του. Η γραμμή των μαλλιών του έκανε δύο εσοχές δεξιά και αριστερά, αφήνοντας ακάλυπτα δύο μεταλλικά σκαλιστά κέρατα, που στριφογύριζαν σαν τελετουργικά σύμβολα πάνω από το κεφάλι του. 
                                       
    Άφησε την Ονειροφάη δίπλα στον Ημιθάνατο ο Αντάρτης και πήρε τον νεαρό γιατρό έξω μαζί του.
   «Έκανες καλή δουλειά γιατρέ. Άσε τώρα την κοπέλα να κάνει τη δική της. Δεν μας χρειάζονται πια εμάς», καθησύχασε τον Διοράτη επιμένοντας, όταν εκείνος δίστασε να φύγει.
   «Χρειάζεται αίμα. Δεν έχει ελπίδα να τα καταφέρει αλλιώς», μονολογούσε ο Διοράτης.
   Η Ονειροφάη είχε μείνει με τα χέρια μετέωρα, γονατισμένη στο πλευρό του αγαπημένου της. Δεν ήξερε πού να τον αγγίξει. Φαινόταν τόσο εύθραυστος, τόσο αδύναμος, που φοβόταν να τον ακουμπήσει για να μην τον πονέσει περισσότερο. Του έπιασε το χέρι και το σήκωσε μέσα  στην αγκαλιά της, του χάιδεψε το κεφάλι και έσκυψε και τον φίλησε στην άκρη των χειλιών του. Είχε τη γεύση απ το αίμα του το φιλί της. Μια υποψία ζωής και ζεστασιάς είχε αρχίσει να γυρίζει στο πρόσωπό του, μα το χέρι που κρατούσε στον κόρφο της ήταν ακόμη παγωμένο. Ωστόσο, τα δάχτυλά του κινήθηκαν αντανακλαστικά κι έσφιξαν το χέρι της Ονειροφάης ασυναίσθητα μέσα στο δικό του.
   Μέσα στο μυαλό του θολά φαντάσματα τον κυνηγούσαν, τα πρόσωπά τους τον πλησίαζαν σαν απειλητικά μαύρα σύννεφα. Έτρεχε να τους ξεφύγει. Ήξερε πως αν σταματούσε θα τον κατανάλωναν και θα χανόταν για πάντα. Όμως οι δυνάμεις του πια τον εγκατέλειπαν. Δεν είχε άλλες ανάσες στο στήθος του να αναπνεύσει και κάθε του βήμα γινόταν πιο αργό, ώσπου με βία πια κινούταν. Βρέθηκε μπροστά στα σκαλιά ενός μεγάλου εντυπωσιακού κτηρίου, χτισμένου από μάρμαρο και πέτρα. Όλα γύρω ήταν γκρίζα. Ακόμη και ο ουρανός και η γη που πατούσε. Ένας νεαρός άντρας με γκρι- μπλε ρούχα πέρασε άξαφνα από δίπλα του και του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει πίσω από το κτήριο. Έβγαλε από μια τσέπη μερικά ομοιόμορφα χαρτιά, και διάλεξε και του έδωσε ένα.
   «Πάρε ένα καινούριο όνομα, έτσι δεν θα σε ξαναβρούν ποτέ».
   «Και ποιος είσαι εσύ που μοιράζεις ονόματα;», ρώτησε με το έγγραφο στο χέρι ο Ημιθάνατος.
   «Εγώ είμαι ο Νόμος».
   «Δεν μπορώ να σου παραδώσω την ταυτότητά μου. Την χρειάζομαι».
  « ...Κράτα και την παλιά σου. Φύγε όμως τώρα!»
   Ο Ημιθάνατος έκανε ένα βήμα και βρέθηκε απότομα σε ένα εκθαμβωτικό αλλά ζεστό φως. Μισόκλεισε τα βλέφαρα. Ήταν ξαπλωμένος και μια θολή μορφή έσκυβε κοντά στο πρόσωπό του. Μια νεαρή κοπέλα με κοντά μαλλιά βγήκε από το θάμπος και του χαμογέλασε τρυφερά.
   Αν περίμενε κάτι να ακούσει από τα χείλη του η Ονειροφάη, σίγουρα δεν ήταν οι τρεις λέξεις που ειπώθηκαν.
   «Ποια είσαι εσύ;»
    Μαχαιριά πισώπλατη να ταν θα την είχε πονέσει λιγότερο. Μα βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει να χαμογελά.
   «Κοιμήσου, ησύχασε. Θα είμαι εδώ όταν ξυπνήσεις.»...

Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα, απόσπασμα

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.