ΠΕΡΙ ΨΑΡΙΩΝ ΜΕΡΟΣ Β'



ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΙ

 Είναι αναμφισβήτητα ο βασιλιάς του τηγανητού. Το ψάρι αυτό ζει κοπαδιαστά από τα πολύ ρηχά μέχρι και τα 100 μ. Πρέπει να είναι υπναράς γιατί εμφανίζεται γύρω στις 11 η ώρα και από εκείνη την στιγμή αρχίζει να περιφέρεται σαν τρελό πάνω στην τραγάνα σκαλίζοντας την άμμο με τα μουστάκια του (από εκεί και η λατινική του ονομασία BARBA) για να βρει μικρά σκουλήκια με τα οποία τρέφεται. Είναι τόσο απορροφημένο σ’ αυτήν του τη δραστηριότητα, που δεν σε παίρνει χαμπάρι και σε αφήνει σχεδόν να το ακουμπήσεις με την φωτογραφική σου μηχανή. Όταν κάποτε σε πάρει είδηση πετάγεται με ταχύτητα, πάει μερικά μέτρα πιο πέρα και λουφάζει αλλάζοντας χρώμα. Έχει τόση εμπιστοσύνη στο καμουφλάζ του ώστε πάλι σε αφήνει να το πλησιάσεις και να πάρεις μια δεύτερη πόζα. 

MULLUS BARBATUS  είναι η επιστημονική του ονομασία, που βέβαια, δεν μας ενδιαφέρει και τόσο την ώρα που το καταβροχθίζουμε και μάλιστα ολόκληρο με το κεφάλι. Λέει ο λαός: “Μπαρμπούνια έχουμε σήμερα. Πάλι νηστική θα μείνει η γάτα”. Εκλεκτό και ακριβό ψάρι. Προσοχή όμως να είναι φρέσκο, αν είναι δυνατόν να σπαρταράει όταν το αλευρώνουμε. Αν περισσέψει-πράγμα απίθανο- την άλλη μέρα μπορούμε να το κάνουμε σαβόρ. Πηγαίνοντας στο ψαράδικο, πρέπει να προτιμούμε τα πετρομπάρμπουνα. Είναι σε σύγκριση πιο ακριβά από τα αμμομπάρμπουνα που μυρίζουν λιγάκι βούρκο. Συγγενικό ψάρι είναι η κουτσομούρα. Η μόνη της διαφορά είναι ότι έχει κοφτό κεφάλι, κατακόρυφο. Σε μερικούς αρέσει περισσότερο. Την βρίσκουν πιο γευστική. 



                                                               Πετρομπάρμπουνο





                                                               Αμμομπάρμπουνο



ΣΚΑΡΟΣ

Ο Σκάρος είναι ψάρι... ανάδελφον, καθώς δεν υπάρχουν άλλα συγγενή με αυτόν ψάρια. Ανήκει σε δική του οικογένεια,σε αυτήν των Σκαριδών. Ο θηλυκός είναι πολύχρωμος με το κόκκινο να κυριαρχεί, ενώ ο αρσενικός έχει αυτό το γκριζομολυβί χρώμα. (το είπα καλά κυρία Μοιραράκη;) Αεικίνητο ψάρι, τριγυρνάει σε κοπάδια ολιγάριθμων ατόμων ανάμεσα στα βράχια αλλά και κατά μήκος των θαλασσινών κρημνών αναζητώντας την τροφή του που είναι κατά κύριο λόγω ορισμένα φύκια. Η μούρη του θυμίζει παπαγάλο και γι αυτό λέγεται και παπαγαλόψαρο. Αν καταλάβει ότι το κυνηγάς παίζει μαζί σου ένα ατέλειωτο κρυφτό. Χώνεται σε μια σπηλιά και ενώ είσαι σίγουρος για το πού θα βγει, εμφανίζεται δυο τρεις βράχους πάρα πέρα, εκεί που δεν το περιμένεις. Αν όμως δεν το τρομάξεις σε αποζημιώνει με μερικές υπέροχες πόζες. Το σώμα του σκεπάζεται από πολύ μεγάλα λέπια, δυσανάλογα με το μέγεθός του. 

Είναι ψάρι νοστιμότατο και είναι το μόνο που μπορείς να το φας με τα εντόσθιά του, αφού πρώτα αφαιρεθεί η χολή του που άμα παραμείνει το κάνει εξαιρετικά πικρό στη γεύση. “Έλα το Μάη στο γιαλό και φάε του Σκάρου το σκατό” λένε οι νησιώτες μας και ακόμα πιο δραματοποιημένα: “Σκάρος είμαι πάρε με/και στο τηγάνι βάλε με/ Την χολή μου βγάλε/και το σκατό μου φάε”... Όντως, τα κακά του κάνουν μια υπέροχη σαλτσίτσα με λαδολέμονο.

Δημήτρης  Μπούκουρας



                                                                  Θηλυκός Σκάρος


                                                                Αρσενικός Σκάρος


                                                             Ανάμεσα σε δυο νερά

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.