Φτου και βγαίνω



   Κάποιος… κάποτε… μου είπε πως, σε αυτή τη ζωή, μόνοι ερχόμαστε και μόνοι πάλι φεύγουμε.
   Αρχικά μου μπήκε από το ένα αυτί και πέρασε από το εσωτερικό τούνελ στο απέναντι αυτί. Εκεί βρήκε έξοδο και πήρε δρόμο αγύριστο. Μα είναι δυνατόν; (σκέφτηκα) Εγώ με τόσους γύρω μου να μείνω μόνη; Δεν χωρούσε κάτι τέτοιο στο μυαλό μου ούτε ως ανέκδοτο.
  Ώσπου μεγάλωσα ελάχιστα, είδα ανθρώπους μεγάλους και μικρούς γύρω μου να χάνονται από την μια μέρα στην άλλη ή για την ακρίβεια από την μια στιγμή στην άλλη. Ένα πετάρισμα βλεφάρου και χάθηκαν όλα. Τρομακτικό τώρα που το ξανασκέφτομαι. Και έρχονται στο μυαλό ατάκες του τύπου «Τι είμαστε; Τίποτα δεν είμαστε!». 
  Όλα αυτά τα κλασσικά που άκουγα από μικρή σε συγκεντρώσεις γονέων και κηδεμόνων, αλλά εγώ πέρα βρέχει. Είχα το νου μου σε άλλα, πιο σημαντικά. Παιχνίδια με φίλους και ξαδέρφια. Ποδήλατα, βόλτες , καλοκαίρια! 

  Τελικά από πού ερχόμαστε και που καταλήγουμε; 
  Που ήταν να πάμε και που πηγαίνουμε; 
  Ερχόμαστε μόνοι και πάλι έτσι γυρνάμε; 
  Όλο αυτό είναι αλήθεια ή ένα ψέμα που ο Θεός γελά μαζί μας;
 Τελικά υπάρχει Θεός; Και αν ναι… ποιο είναι το όνομα του; 

  Ποιος έχει το θάρρος να απαντήσει υπεύθυνα σε αυτά τα απλά, μα και πολύπλοκα συνάμα; 
  Τρείς ανθρώπους να ρωτήσω, κάτι μου λέει πως οι απαντήσεις θα είναι τελείως διαφορετικές και μάλιστα καμία δεν θα συμπίπτει με την δική μου. 
  Άρα… μάταια καίω και το τελευταίο εγκεφαλικό μου κύτταρο να απαντήσω μέσα μου σε όλα τα παραπάνω. Ας ζήσω το τώρα μου, και ας αφήσω όλα αυτά για πιο ώριμους και σοφούς ανθρώπους. 

Ουφ κουράστηκα!!
Πάω να παίξω...



                                                                        Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.