Πολυάννα του Καιρού Σου



   Όταν ήμουν μικρή, τόσο μικρή που η μαμά μου μού διάβαζε ακόμα για να με πάρει ο ύπνος, το αγαπημένο μου βιβλίο ήταν η 'Πολυάννα'.
  Η Πολυάννα ήταν ένα φτωχό κοριτσάκι ενός καιρού μακρινού -αν και όχι παρά πολύ- από τον δικό μου, κόρη ενός χήρου ιεροκήρυκα. Η διμελής οικογένεια τα έβγαζε πέρα μετά βίας, με την οικονομική στήριξη των ελεημόνων της ενορίας. Η μικρή περίμενε με ανυπομονησία ένα δέμα από την Ιεραποστολική αδελφότητα, λαχταρώντας να κρατήσει επιτέλους μια κούκλα στα χέρια της. Όταν το πολυπόθητο πακέτο έφτασε στην πόρτα της, το άνοιξε ενθουσιασμένη για να διαπιστώσει με απογοήτευση και πίκρα ότι δεν έκρυβε παρά ένα ζευγάρι δεκανίκια. Τότε, ο πατέρας της της έμαθε το πιο σημαντικό από όλα τα παιχνίδια: το Παιχνίδι της Χαράς.
 “Μην κλαις”, της είπε, “μα να χαίρεσαι που πήρες αυτά τα δεκανίκια, επειδή είναι ευτύχημα που δεν τα χρειάζεσαι.”

 Στο εξής, η Πολύαννα και ο πατέρας της έπαιζαν συνεχώς το Παιχνίδι, στόχος του οποίου ήταν η ανακάλυψη κάποιας αφορμής να αισθάνονται χαρούμενοι ανεξαρτήτως της κατάστασης στην οποία βρίσκονταν. Η ανέχεια φάντάζε έτσι πιο υποφερτή, οι δυσκολίες λιγότερο δυσβάσταχτες. Μέχρι που ο πατέρας πέθανε αιφνιδίως, αφήνοντας την Πολυάννα ορφανή με κηδεμόνα κάποια άγνωστη και ψυχρή θεία που κατοικούσε σε έναν τόπο αφιλόξενο κι αντιπαθούσε τα παιδιά.
 Κατόπιν, αν δεν με απατά η μνήμη μου, που δυστυχώς υπήρξε ανεξίτηλη, ακόμα και σε μια ηλικια αρκετά πρώιμη ώστε να μην ξέρω ανάγνωση, η Πολυάννα δίδαξε το Παιχνίδι σε όλους τους γνωστούς, φίλους και γείτονές της, ως και στην τρομερή Θεία, κάνοντας τις ζωές τους ηλιόλουστες και σώζοντάς τους από την κατήφεια, τη μιζέρια και την εξαθλίωση. Κι ας κατέληξε να καθηλώνεται στο κρεβάτι μετά από ένα φοβερό τροχαίο, ανάπηρη και ανήμπορη. Τι θλιβερό τέλος! Ευτυχώς, στο επόμενο βιβλίο, η αγάπη ολόκληρης της κωμόπολης που εντωμεταξύ είχε αγκαλιάσει το αλλόκοτο τούτο πλάσμα τη βοήθησε να σταθεί ξανά στα πόδια της. Και ζήσαν αυτοί καλά, καθώς όφειλαν, βέβαια, όντας χαρακτήρες βιβλίου, κι εμείς καλυτέρα, για τότε.
 Γιατί ήταν νωρίς και δεν ήξερα ακόμα ότι μια μαμά δεν πρέπει να κατεβάζει κάτι πάνω από ένα μπουκάλι ουίσκι τη μέρα, ούτε να απλώνει το χέρι της και να το κατεβάζει με αρκετή δύναμη ώστε να αφήνει σημάδια αθώα, που φαίνονταν κι άλλα πιο ύπουλα, αθέατα, που έκαναν το Παιχνίδι της Χαράς ομολογουμένως πιο απαιτητικό. Άργησα λίγο, μα το έμαθα κάποια στιγμή. Άργησα λίγο, μα δεν ξέχασα το Παιχνίδι.

 Τώρα που τα γραπτά ολοένα και χειροτερεύουν, τώρα που τα γόνατα μου κόβονται από φόβο να μη σε δω αντί για ανυπομονησία σε σημείο να δυσκολεύομαι να ανέβω τις σκάλες κι έχουμε να μιλήσουμε τόσες μέρες που σύντομα θα είναι σαν να μην έχουμε φιλήσει ο ένας την ανάσα του άλλου, γυμνοί, σαν να μην έχουμε ανταλλάξει γλυκόλογα, τώρα που ο χειμώνας βαραίνει αντί να γλυκαίνει κι ανατριχιάζω με το παραμικρό ρεύμα, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βουρκώνω, τα λερωμένα με στύλο χέρια μου κι αναρωτιέμαι αν οι στόχοι μου είναι μεγάλοι για μένα ή εγώ παραείμαι μικρή για αυτούς . Ένα παιδί στο Φροντιστήριο λιποθύμησε μέσα στην τάξη. Τον έπιασαν δύο άλλοι πριν προλάβει να χτυπήσει στο πάτωμα κι ήταν λες και δεν ερχόμαστε μόνοι, όπως λένε, και μόνοι φεύγουμε: δεν το είχα πιστέψει ποτέ, βέβαια, αυτό, ή έστω μέχρι πριν λίγο καιρό,  μα αν είναι ατύχημα δεν μετράει. Σκέφτομαι, τουλάχιστον δεν ιδρώνω. Τουλάχιστον κάνω τους άλλους να αισθάνονται καλύτερα συγκρίνοντας τις δίκες τους ήττες με τις παταγώδεις δικές μου. Τουλάχιστον έχω να δω τη Μαμά δύο χρόνια και τα τελευταία σημάδια που είχα εξαιτίας κάποιου ήταν από τα χείλη σου στο στήθος μου. Τουλάχιστον γελάω.
 Δεν έχω πολλή υπομονή. Δεν φταίω εγώ. Είναι δύσκολο να μάθεις να περπατάς ενώ έχεις ήδη μάθει να τρέχεις. Μη σου πω να πετάς. Μα, τίποτα στη ζωή δεν είναι άχρηστο. Μπορεί να σου τύχουν και τα δεκανίκια, αλλά τουλάχιστον θα έχεις κάτι να στηρίζεσαι.

                                                                                             
                                                                                                                     Μυρτώ Ζάρα
Share on Google Plus

2 σχόλια:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.