Λίγα λόγια για το πάθος...



Πως να είσαι άνθρωπος χωρίς να έχεις πάθη;

Στεγνός από πάθη και ελαφρώς παρακμιακά συναισθήματα δεν μπορείς παρά να είσαι στεγνός από συναίσθημα.

Γιατί τα γράφω αυτά; Έχουν σχέση με την τέχνη και ναι, φυσικά το να είσαι ένας άνθρωπος αποστειρωμένος από τις μικρές άκομψες λεπτομέρειες της ζωής σε κάνει στείρο από έμπνευση, «καθαρό» από συναισθήματα, μια λεία επιφάνεια χωρίς ενδιαφέρον γιατί δεν έχεις εξάρσεις, δεν έχεις αυτό το ποιοτικό κάτι που σου δίνει την διάκριση.

Βλέπεις σε αυτή την πόλη ένα πολιτιστικό το οποίο δεν είναι πολιτιστικό, αλλά μάλλον απολίτιστο κέντρο, το οποίο κανείς δεν ξέρει γιατί έγινε, ή μάλλον καλύτερα να μην ξέρει γιατί αλλιώς θα απογοητευθεί.

Βλέπεις φίλους οι οποίοι συμπεριφέρονται μάλλον σαν άνευ αξίας άτομα, οι οποίοι δεν τολμούν να σου πουν μια απλή αλήθεια και σε εκθέτουν σε κάθε λογής συνθήκη.

Βλέπεις ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας οι οποίοι δεν δεν τολμούν να πάρουν μια αξιόλογη απόφαση παρά μόνο για το ιδιωτικό τους συμφέρον και μάλιστα το πιο κοντόφθαλμο, το πιο μηδαμινό.

Βλέπεις να προβάλλονται, και πάλι το γυρνάω στην τέχνη, υποτιθέμενοι καλλιτέχνες οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν την τρίχα τριχιά για να εκδηλώσουν ένα κάτι την ώρα που δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό ή ουσιώδες να δώσουν.

Και κάπου εκεί υπάρχει και ένας Μπουκόφσκι, που ρήμαξε την ζωή του στο ποτό αλλά έκανε το πάθος του τέχνη. Ναι ακόμα και ο ίδιος ήξερε πόσο τον εκμεταλλεύτηκαν αυτοί οι υπόλοιποι ανούσιοι άνθρωποι και για αυτό δεν τους έδωσε καμία σημασία, ήξερε ότι εξαγοράστηκε όμως και πάλι ήξερε την απάτη της εξαγοράς.

Και εκεί βλέπεις πάλι έναν Καβάφη ο οποίος βουτηγμένος συνειδητά στα πάθη του έδωσε μια πραγματικά φιλοσοφική διανόηση και ένα ευφυές έργο που κανείς δεν μπόρεσε ούτε καν να το πλησιάσει.

Και κάπου εκεί στέκομαι σαν μόνος και καθόλου θαρραλέος να αντιμετωπίσω έναν κόσμο αποστεγνωμένο από πραγματικά πάθη να ψάχνει να βρει σε ψεύτικα αλλότρια μοτίβα με απεγνωσμένο τρόπο λίγη αληθινή παρακμή, σαν και αυτή που σε κάνει να αισθάνεσαι πως θέλεις να κάνεις μια κάποια υπέρβαση.

Σήμερα ένας φίλος μου είπε μια μεγάλη αλήθεια. Δεν μπορείς να παίξεις σαξόφωνο αν δεν καπνίζεις και δεν πίνεις.

Με τι πάθος άραγε θα αναζητήσεις να βάλεις λίγο απ την ψυχή σου σε αυτό το όργανο αν είσαι αποστειρωμένος και προστατευμένος από τον ίδιο σου τον εαυτό;

Γιάννης Ζωγραφάκης.
Άρθρο από την εφημερίδα Μεσόγειος
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.