Το μεγαλείο της παρακμής


Μια κοινωνία η οποία με τον καιρό φθίνει και χάνεται, έτσι αστόχαστα, μάταια πως μπορεί κανείς να ελπίσει σε κάτι καλύτερο;

Ζούμε σε καιρούς οι οποίοι ζητάνε από τον άνθρωπο, μάλλον απαιτούν πολύ περισσότερα πράγματα από ότι ο ίδιος μπορεί να προσφέρει.

Ζητάνε όχι μόνο την ίδια του την ζωή αλλά και την συνείδηση του, την πνευματικότητα του, το είναι του. Και γιατί να μην γίνει αυτό όταν ελάχιστοι άνθρωποι και για άγνωστους λόγους που το σύστημα δεν μπορεί να τους καλύψει, μπορούν να κρίνουν και να γευτούν ένα μικρό ψήγμα αληθινής σκέψης;

Από όπου και να το πιάσεις το θέμα βρωμάει, βλέπεις στις τέχνες κυριολεκτικά άσχετους ανθρώπους, τυχάρπαστους οι οποίοι είναι ανέμπνευστοι αλλά με κουλτούρα εντός και εκτός εισαγωγικών και έχουν καταφέρει μέσα σε αυτόν τον μαρασμό να περιβάλλουν το έργο τους με ένα προκλητικό για την νοημοσύνη σου φιλοσοφικό προκάλυμμα το οποίο σου περιγράφει τι θα ήταν αυτό που σου παρουσιάζουν αν είχε κάποιο νόημα, ενώ στην ουσία το «έργο» τους δεν είναι τίποτα άλλο από καλογυαλισμένα σκουπίδια. Εκεί η τέχνη κρύβεται στην θεωρία και όχι στην πράξη.

Από την άλλη μεριά ζεις σε μια κοινωνία που την υποκρισία την έχει αναγάγει σε ύψιστη τέχνη, τόσο που το φιλί του Ιούδα θυμίζει απλό φιλάκι νηπίου στην δασκάλα του.

Μια κοινωνία η οποία αρέσκεται με τα λιγοστά πλέον οικονομικά μέσα που διαθέτει να δημιουργεί εφέ μεγαλείου, κυρίως σε μέσα μαζικής δικτύωσης, και ας είναι αδόκιμος ο όρος, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι με το να δείχνει τι τρώει, τι πίνει και που βρίσκεται έχει επιτύχει ένα μεγάλο επίτευγμα και το μόνο που μένει από όλα αυτά στο τέλος είναι ένα άδειο μυαλό και πολλά ερωτηματικά την ώρα που ούτε καν οι ερωτήσεις δεν υπάρχουν.

Άκομψα, άτεχνα νέοι άνθρωποι βγαίνουν στην αγορά εργασίας με ημερομηνία λήξης πολύ σύντομη γιατί δεν συμφέρουν να εργάζονται όταν μεγαλώνουν λίγο παραπάνω, κοστίζουν βλέπετε. Οι οποίοι, αν κάτσεις να μιλήσεις μαζί τους, το μόνο που θα καταλάβεις είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ανταλλάξει την σκέψη και την φαιά ουσία τους με μερικές φωτογραφίες και κάποια «έξυπνα» στάτους στο διαδίκτυο.

Φυσικά δεν βγάζω από αυτή την οπτική τους μεγαλύτερους ανθρώπους οι οποίοι δίδαξαν αυτά τα παιδιά την τέχνη του να μην σκέφτεσαι και να μην κρίνεις, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την διαμόρφωση της νέας γενιάς.

Αν πάμε δε στην πολιτική, εκεί η ηλιθιότητα κάνει γιορτή, και η αθλιότητα βρίσκεται στο πιο ψηλό βάθρο, ενώ κάθε άλλη πραγματική αξία έχει χάσει το νόημα της και έχει πέσει στον βόθρο της πολιτικής ζωής, ως άχρηστη και «βλάσφημη».

Βλέπεις μια δεξιά η οποία δεν έχει ταυτότητα ούτε χαρακτήρα και αρέσκεται με το να πιάνεται από τα μαλλιά της για να πάρει ύψος, και μια αριστερά η οποία όσο προχωράει αποκτά μια εντελώς αντιπατριωτική συμπεριφορά και όλα αυτά ανεβάζουν τα άκρα, γιατί κανείς δεν υπάρχει να πάρει έστω και στην θεωρία σωστές θέσεις και έτσι η καπηλεία συνεχίζεται από όλους και σε όλους.

Μπορεί το άρθρο να φαίνεται οργισμένο, όμως κάποιο λόγο έχω που το γράφω, και ίσως να μην διαφέρω από αυτό που περιγράφω ούτε εγώ, όμως αυτό δεν μου δίνει κανένα δικαίωμα να μην ασχοληθώ και να μην «θαυμάσω» το μεγαλείο της παρακμής που ζούμε.

Γιάννης Ζωγραφάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.