Βρεγμένη σανίδα



Η πιο έντονη ανάμνηση μου, όσον αφορά τις εσωτερικές μου σκέψεις -δηλαδή εκείνες που δεν εκφράστηκαν ποτέ- όταν ήμουν περίπου 7 χρονών είναι:
«Αν είμαι συνεχώς φρόνιμη και δεν ενοχλώ κανέναν, θα ξεχάσουν όλοι ότι υπάρχω».

Διάφοροι γονείς μου διηγούνται συνεχώς ιστορίες, που αφορούν τα αποθεωμένα τους παιδιά, μάλλον με την ελπίδα ότι θα γράψω γι’ αυτά στο επόμενο άρθρο μου. Είναι βαθιά πεπεισμένοι ότι -ειδικά εγώ- ενδιαφέρομαι για τις ιστορίες τους.
Ως ένα σημείο έχουν δίκιο. Με ενδιαφέρει το ότι είναι πεπεισμένοι πως ενδιαφέρομαι.

Διότι το να προκαλείς αυτήν την εντύπωση θα πει να είσαι συντάκτης, ή όχι; Και ως τέτοιος θες να φαίνεσαι, ειδικά αν σκοπεύεις να βγάλεις και κανένα φράγκο με την δουλειά αυτή.

«Χθες ο γιος μου είπε αυτό κι αυτό», «προχθές η κόρη μου έκανε εκείνο κι εκείνο», ακούω κάθε φορά που τυχαίνει να συναντήσω γνωστό γονέα. Δέκα φορές το ίδιο πράγμα σε διάφορες παραλλαγές.
Και αμφιβάλλω αν, κάποιο απ’ αυτά τα μικρά καθίκια είπε ποτέ στην μάνα του: «Μαμά, αν με αγαπάς στ’ αλήθεια, θα στέλνεις πενήντα ευρώ το μήνα σε μια ανεξάρτητη εφημερίδα, ώστε να μπορεί να υπάρχει και να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της».

Όμως αντί γι’ αυτό μια «καλή μαθήτρια» λέει: «Αχ μαμάκα μου, δεν ξέρω πως θα αντέξω ένα ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς το αγαπημένο μου σχολείο!».
Πόσο θα ήθελα να είχα πει: «Αν πάρω μια βρεγμένη σανίδα, θα αντέξετε μια χαρά και οι δυο, υποκρίτριες!».

Άνα Ζουμάνη
Πρωτοδημοσιεύτηκε στο mesogios.gr στις 4-4-2018
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.