Παραμονή των 17ων γενεθλίων της. Πέθανε στα 7.



Πως θα ήταν σήμερα η ντουμπουντίνα; Πόσο ψηλή; Πόσο όμορφη;
Αυτές οι ερωτήσεις αιωρούνται πάνω κάτω στην καρδιά εκείνων που εγκατέλειψε.

Μια 17χρονη κόρη θα ήταν σήμερα. Όχι πλέον παιχνιδοκόρη - μια κόρη θα ήτανε στο σπίτι.
Και την μαμά - με την 17χρονη κόρη δίπλα της - δεν θα την κατέβαλε τόσο συχνά εκείνο το ακατανόμαστο συναίσθημα ξαφνικής εγκατάλειψης, όπως τότε στο δρόμο, όταν έχανε ξαφνικά από τα μάτια της την μικρούλα ντουμπουντίνα.

Σίγουρα δεν θα έκανε πλέον τόσες πλάκες στο δρόμο, φάρσες με τις οποίες τόσο της άρεσε να τρομάζει τη μαμά της. Δεν θα κρυβόταν πια τόσο επιδέξια πίσω από την μαμά, για να μη φαίνεται.. και δεν θα πηδούσε, γρήγορη σαν αστραπή γύρω της, ώστε να μένει αόρατη για τα ανήσυχα μάτια της μητέρας της.
Και σίγουρα δεν θα εξαφανιζόταν ξαφνικά από το πεδίο όλων  -«πάει χάθηκε το παιδί»- την ώρα που η μαμά και η θεία Λίλη είχαν για άλλη μια φορά την έντονη συζήτησή τους.

Και η πανικοβλημένη θεία Λίλη ανακαλύπτει ξαφνικά την μικρή ντουμπουντίνα.. και τρέχει στην άλλη μεριά του δρόμου ... και η ντουμπουντίνα θυμώνει και μαλώνει με τη θεία Λίλη που την πρόδωσε και χάλασε την φάρσα που τόσο της άρεσε.
Δεν θα εξαφανιζόταν πια μέσα στην χαρούμενη παιδικότητά της,  μάλλον δεν θα τα έκανε πλέον όλα αυτά - αλλά θα ήταν εκεί, με τη μαμά.

Όμως τώρα πέρασε σε έναν τελείως διαφορετικό δρόμο -η ντουμπουντίνα-  και η μαμά δεν μπορεί να την βρει όσο κι αν γυρίζει το κεφάλι, όσο κι αν την ψάχνει.
Η παρλαπιπίνα κρύφτηκε τόσο καλά και τα αιωνίως ανήσυχα μάτια της μητέρας της δεν την βρίσκουν πια...
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.