Ο πόνος είναι θεϊκός - (Άνα Ζουμάνη)



Στην ακτή του χωριού μου, στις 7 το πρωί, βρίσκεις πολλά μικρά μπουκέτα απο σκληρά χόρτα, ξεβρασμένα από το βυθό της θάλασσας και μικρά κοχύλια σε όλα τα μοντέρνα χρώματα, από γκρί ως μαύρο, από καφετί ως λιλά, από κίτρινο ως καφετί.
Φαίνεται πως οι Ιάπωνες από αυτά τα κοχύλια κερδίζουν τα διακριτικά τους, σχεδόν μυστηριώδη χρώματα.
Τα μεγάλα ακριβά κοχύλια έρχονται από τον Ινδικό ωκεανό και είναι πολύτιμα άχρηστα εκθέματα. Όμως τα μικρά κοχύλια – εδώ δώρο – είναι όλα εκλεκτά μικρά αριστουργήματα της φύσης.

Μια θεία μου,μου είπε μια φορά: «Μα αυτά είναι το ένα ίδιο με το άλλο».
«Όχι για μένα!» της απάντησα..
Τα μικρά πλαγίως κινούμενα καβούρια είναι αξιολάτρευτα. Ψάχνουν παθιασμένα και αδέξια τους ορίζοντες, όμως όταν κουράζονται και δεν μπορούνε άλλο, ανοιγοκλείνουν τις μικρές δαγκάνες τους. Στις παραλίες υπάρχει συνεχώς κίνηση, όλα είναι σε δράση, έρχονται και φεύγουν, όμως οι τούφες με τα μυστηριώδη σκουροπράσινα χόρτα, τα κοχύλια και τα καβούρια, είναι σαν από εκατομμύρια χρόνια πρίν, όπου δεν έρχονταν οι άνθρωποι για μπάνια και περιπέτειες στη θάλασσα.

Κι εσύ δεν θα είσαι μια μέρα, που τώρα όλους με γελοία υπερηφάνεια και με βλέμμα απόρριψης μετράς. Και τα βυζιά σου θα έχουν κρεμάσει έτσι κι αλλιώς – ενώ η θάλασσα αιώνια μπουκέτα, κοχύλια και καβούρια θα ξεβράζει.

Όμως ο πόνος σου μπορεί να ζει, γιατί η κραυγή πεθαίνει, αλλά αθάνατος είναι ο στεναγμός.Διεισδύει στο αυτί του θεού, ο θεός πάλι στο κύμα τον πετά και εκείνος χτυπά θρηνώντας στην ακτή.
Ο θεός αγαπά τον πόνο. Γιατί έρχεται δεν ξέρω – πρέπει να είναι «θεϊκός».
Ο θεός αγαπά τον πόνο – ειναι καθαρτικός.
Την παχιά χαρά δεν την αγαπά.


Άνα Ζουμάνη


Αρχική
Πρόδρομος
Εφημερίδα
Εφημερόπτερα
Εφημερόσταγμα
Εφημερίδιον
Εφημεράνθη
Εφημερόγευμα
Ιστορίες
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.