Μονόλογοι τραυμάτων (του Χρήστου Κλειώση)



Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως δημόσια σφαίρα στο ίντερνετ και τις κοκορομαχίες που λαμβάνουν χώρα ή τις εξάρσεις συναισθηματισμών δεν είναι τίποτα άλλο από προβολές των τραυμάτων που η μια γενιά περνά στην άλλη.
-Τραύμα για το κακό που έκανε η δεξιά στο τόπο με τις εξορίες
-Τραύμα για το κακό που έκαναν οι κομουνιστοσυμμορίτες στο σκοτωμένο θείο στον εμφύλιο
-Τραύμα για το κακό που κάνανε οι άθεοι στη παράδοσή μας
-Τραύμα για το κακό που κάνανε στην πρόοδο μας οι θρήσκοι.

Και ούτω καθ' εξής.

Δεν μπορώ αν αντιληφθω πως διανοούμαστε και θεωρούμαστε ακόμα ως ενιαίο έθνος. Βλεπω μεν καποιες τασεις να συντονίζονται σαν πολιτισμικές ομάδες, ειδικά όταν κατι κακό συμβεί, αλλά έιναι τόσο αντίθετες μεταξύ τους που δεν υπάρχει αλλη εικόνα για να αποδώσει αυτό που εκπέμπουμε προς τα εξώ παρά ο Πύργος της Βαβέλ. Με μια διαφορά. Μιλάμε την ίδια γλώσσα και δεν μπορούμε και πάλι να συνεννοηθούμε.
Νομίζω ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα, τώρα πια που δεν υπάρχει το ελαφρύ υπόστρωμα του λαιφ σταιλ και της γκλαμουριάς να μας ενώσει κατω από την ίδια καλοπέραση, θα πρέπει να κάτσουμε και να συνεννοηθούμε μεταξύ μας ως τελείως διαφορετικοί άνθρωποι αναζητώντας τα ελάχιστα κοινα που μπορεί, όχι να μας ενώσουν, αλλά να μας συγκρατήσουν από το σπιράλ της αυτοδιάλυσης στο οποιο έχουμε αρχίσει και στροβιλιζόμαστε επικίνδυνα.

Ισως ήρθε η ώρα αντιληφθούμε ότι η Ελλάδα είναι μια πολύχρωμη σαλάτα από διαφορετικά μικροσκοπικά έθνη, με κοσμοθεωρίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους που η μια αφήνει τραύματα στην άλλη όπως ακριβώς οι υπεράριθμοί φυλακισμένοι σε ένα μικροσκοπικό κελί που στριμώχνονται και τσαλαπατούνται και φτάνουν για λίγα λεπτά στο παραθυράκι του ήλιου μέχρι να έρθει ο επόμενος φυλακισμένος με ορμή να τους κατεβάσει με το ζόρι. Οι Έλληνες δεν είμαστε όλοι ούτε δεξιοί ούτε όλοι αριστεροι, ούτε όλοι θρήσκοι αλλά ούτε και όλοι άθεοι για να επιβληθεί ο ένας στον άλλο. Δυστυχώς όμως αντι να συνειδητοποιήσουμε τη τραυματική εμπειρία των τόσο διαφορετικών ανθρώπων που αναγκάζονται να ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλο και να ψηφίσουν ή να καταψηφίσουν τις ίδιες επιλογές, κάνουμε διαρκώς προσπαθειες η μια πολιτισμική ομάδα να επιβληθεί στην άλλη, συχνά χρησιμοποιώντας τα ταλαίπωρα δικαστήρια που τι να σου πουν και αυτά, μια θα είναι με τον ένα μια με τον άλλο προσπαθώντας να ισορροπήσουν πάνω στο φτερό του καρχαρία.

Λύση εκ πρώτης απόψεως δεν υπάρχει. Θα υποφέρουμε από το γεγονός ότι υπάρχει ο διαφορετικός έλληνας. Ο Συριζαίος θα υποφέρει που υπάρχουν δεξιοί. Οι δεξιοί θα υποφέρουν που υπάρχουν συριζαίοι. Οι συντηρητικοί θα υποφέρουν από τα γκευ παρέιντ και οι αριστεροφιλελέδες θα υποφέρουν από την μεταφορά του Αγιου Φωτός στην Ελλάδα.

Αυτό το πολύχρωμο καρναβάλι όμως ποτέ δεν κατάλαβε ότι όλα αυτά τα χρόνια μονολογεί πάνω στον πόνο που του προκαλεί η διαφορετικότητα. Και δεν εννοώ φυσικά μόνο τους συντηρητικούς. Ισως αυτοί να έγιναν πιο ανεκτικοί με την τόση κοινωνική πίεση και αφορισμό (κράξιμο) που έχουν υποστεί απο το 1980 και μετά. Εννοώ και τους "ανοιχτόμυαλούς" που είναι εξίσου ίσως και περισσότερο εριστικοί (με καθαρό λόγο μίσους) προς όποιον δεν δέχεται τη κοσμοθεωρία τους (με κρυφή ευχή για γενοκτονία σε συντηρητικούς θεούσους κλπ).
Ομως και οι πιο διαφορετικοί Ελληνες έχουν ένα κοινό. Το τραύμα που καθορίζει με μαθηματική ακρίβει πως σκεφτόμαστε και ποιοι θα είναι οι εχθροί και οι φίλοι μας. Μονολογούμε όλοι μας και γινόμαστε θύματα και θύτες για να υπηρετήσουν όσα μας προσταζει το ιερό τραύμα μας.
-Το τραύμα του κομμουνιστή, η εξορία των παππούδων, τον διατάσει να μισεί κάθε μοναρχοφασίστα και να ζητά την βιολογική εξάλειψη του.
Το τραύμα του συντηρητικού, οι φόνος στον εμφύλιο ενός θείου, τον διατάζει να μισεί και να ειρωνεύεται την αριστερά
Το τραύμα του γκεη, τα πειράγματα στο σχολείο, τον κανουν να μισεί κάθε έναν που τα επαναλαμβάνει ή έστω προσχωρεί σε αυτά
Το τραύμα του συντηρητικού, τα πειράγματα ως σπασίκλα στο σχολείο.
Και ούτω καθ' εξής.

Το τραύμα καθορίζει την ζωή μας, μας διαμελίζει και μας διατάζει. Ας είμαστε όλοι ειλικρινείς. Δεν κάνουμε διάλογο παρά μόνο για να ξύσουμε με τα νύχια της σοφιστίας μας τις πληγές μας πάνω στην υποταγή του άλλου, και όλα αυτά εξαιτίας της φαγούρας που μας προκαλεί το τραύμα. Δεν κάνουμε διάλογο, μονολογούμε με σκοπό να κάνουμε το συνομιλητή να υποκύψει στη σοφιστία μας, ώστε τότε δικαιωμένοι να πουμε: Τραύμα μου, πήρα εκδίκηση για εσέανα, τώρα μπορείς να κλείσεις. Αλλά αυτό δεν κλείνει, γιατί θα έρθει και άλλος διαφορετικός να το ερεθίσει. Παντα θα υπάρχει ο διαφορετικός να στη σπάσει.

Ομως όσο πιο πολύ ξύνεις τόσο πιο πολύ ερεθίζεται ο φανατισμός που προκαλεί το τραύμα σου. Και αλλο τόσο κατακερματιζόμαστε. Η τελική εξαφάνιση του αλλου, η δικαίωση του εγώ είναι μια κοινή ουτοπία που όλοι ακολουθούν με διαφορετικές όμως αποχρώσεις.
Ολοι θα θέλαμε να υπάρχουν μόνο όσοι συμφωνούν με εμάς και να μη μας πληγούνουν οι διαφορετικοί.

Όμως η δικαίωση των τραυμάτων δεν είναι παρά μια πλάνη που μας κρατά εγκλωβισμένους στη προκατάλειψη. Απέναντί μας υπάρχουν άνθρωποι με τραυματα και αυτό είναι όλο. Ουτε δαίμονες ούτε άγγελοι.

Αν είμαστε εντάξει με τις δικές μας θέσεις δεν θα έπρεπε να μας πειράζει η διαφορετική άποψη, ίσως θα ήταν ευκαιρία για να παμε πιο περα το μυαλό. Αλλά κατα βάθος δεν μας νοιάζουν οι θέσεις μας αλλά η δικαίωση των τραυμάτων μας. Ετσι παντού ακούγονται οι μόνόλογοι του κάθε είδους τραύματος και εμείς γινόμαστε απλά φερέφωνά του.

Η λύση που θα μπορούσε να υπάρξει προέρχεται από την ετυμολογία της λέξης συγχώρεσης: Κάνω χώρο και για τον άλλο.

Είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο άραγε; Ας το συζητήσει ο καθένας μας με το τραύμα του. Ποτέ δεν ξέρεις.


Χρήστος Κλειώσης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.