Μάνα, η δημιουργός



Με μάτια αετού εντοπίζω μάνες που σέβονται και εκτιμούν την προσωπικότητα του αγαπημένου τους παιδιού. Οι μητέρες αυτές είναι δημιουργοί σκέτοι. Καλλιτέχνιδες της ζωής της ίδιας. Νιώθουν το παιδάκι τους σαν ένα έργο τέχνης που δημιούργησαν οι ίδιες και διαφέρουν πολύ από κάτι άλλες μάνες, που με ένα «το παιδί μου είναι καλό και έξυπνο» έχουν τελειώσει.

Περιέργως, σχεδόν όλοι οι πατέρες που γνωρίζω τείνουν να γενικεύουν βάναυσα: «Είσαι τα πάντα μου», «είσαι το σημαντικότερο για μένα» και αμφιβάλλω πως αντιλαμβάνονται ότι αυτό δεν είναι και τόσο ιδιαίτερο κομπλιμέντο, για την κόρη τους πχ, ή ότι δεν ωφελεί σε κάτι.
Ναι, εντάξει, είσαι τα πάντα μου, αλλά τίνος τα πάντα, ποια πάντα και γιατί; Εκεί είναι το «πόιντ».

Ενώ, αντιθέτως, πολλές μάνες νιώθουν μια ποιητική-μελαγχολική τρυφερότητα για τα παιδιά τους.
Χωρίζουν τη ζωή του παιδιού τους σε συναρπαστικά, μυστηριώδη κεφάλαια και περιμένουν εναγωνίως πώς θα τελειώσει η ιστορία, ασχέτως αν φαινομενικά εκδηλώνουν κάτι άλλο, συχνά.
Παράλληλα οι περισσότεροι πατεράδες καθιερώνουν -ΑΚΟΜΗ- ένα περίεργο βιβλικό δόγμα, με το οποίο η ζωή μόνο να χαμογελάει μπορεί.

Οι μάνες ξέρουν πώς περπατάει το παιδάκι τους, πώς στέκεται, πότε νιώθει αμηχανία, πότε λύπη. Οι πατέρες -ΑΚΟΜΗ- ξέρουν το πολύ-πολύ αν έκανε «κακά»… και ούτε αυτό είναι σίγουρο.
Έχω την εντύπωση ότι μια φοβερή λέξη τους οδηγεί σε ολόκληρη τη ζωή του παιδιού τους. Η λέξη «αξιοπρέπεια». Τα πάντα, όλα πρέπει να είναι αξιοπρεπή, οι αποφάσεις, ο μέλλων, η μέλλουσα, ο χαρακτήρας, όλες οι επιλογές. Έχω την εντύπωση πως τους ανυψώνει σε μέθη η λέξη «αξιοπρέπεια».

Δεν πιστεύω ότι η Έμιλυ Ντίκινσον, η Μαρλένε Ντίτριχ, η Ζουλιέτ Μπινός, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Ελένη Βιτάλη, η Πάολα, η Μάτα Χάρι και πολλές άλλες γυναίκες ήταν ή είναι «αξιοπρεπείς» με τον τρόπο που το οραματίζονταν οι πατεράδες τους. Ε, και;

Η μάνα «παρακολουθεί» τη ζωή του παιδιού της, ο πατέρας την «σχεδιάζει». Ίσως επειδή ο πατέρας είναι -ΑΚΟΜΗ- δούλος της ύπαρξης λόγω επαγγέλματος, ματαιδοξίας, φιλοδοξίας, ανταγωνισμού -και επιθυμεί το ίδιο και για το παιδί του.

Όμως η μάνα-δημιουργός -εκείνη με την ποιητική φλέβα- πενθεί την φυλακή της ζωής της και ονειρεύεται για την κόρη της εκείνα τα λευκά φτερά, που θα την οδηγήσουν στη «Χώρα του Ρομαντισμού».


Άνα Ζουμάνη
Πρώτη δημοσίευση στο mesogios.gr
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.