Η επιστροφή του The Handmaid's Tale

Είναι κάποιες τηλεοπτικές σειρές τις οποίες παρακολουθούμε απλά επειδή είμαστε μαζοχιστές. Μια απ' αυτές για μένα είναι αυτή που αφηγείται την Ιστορία της Θεραπαινίδας ή της Πορφυρής Δούλας, όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά.

Δε λέω ότι δε μου αρέσει η συγκεκριμένη σειρά -μου αρέσει και με το παραπάνω- εκείνο που λέω είναι ότι το ψυχοπλάκωμα που παθαίνω όταν την παρακολουθώ δεν το έχω στ' αλήθεια ανάγκη.

Ο πρώτος κύκλος της σειράς έκλεισε στο σημείο ακριβώς που τέλειωσε το βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ. Στο νέο, που μόλις έχει επιστρέψει στη μικρή οθόνη, θα συνεχίσουμε ν' ακολουθούμε τα βήματα της Όφρεντ, καθώς εγκαταλείπει τη φασιστική θεοκρατική μικροπολιτεία όπου ζει, όχι εθελοντικά φυσικά, για το περίφημο τείχος, εκεί που πηγαίνουν για να πεθάνουν οι ασήμαντοι άνθρωποι και τ' ανύπαρκτα όνειρα.

Όπως μαθαίνω η ιστορία γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή. Η ηρωίδα αυτού του ατελείωτου δράματος θα υποστεί μύρια άλλα τόσα βάσανα προσπαθώντας να επιβιώσει σ' ένα κόσμο που δε μοιάζει να τη θέλει στις τάξεις του. Το ότι θα τα καταφέρει είναι δεδομένο, αφού μιλάμε πια για μια ιστορία εμπνευσμένη από βιβλίο, και όχι για μεταφορά του στην οθόνη. Το θέμα είναι: θα καταφέρουν οι δημιουργοί να κρατήσουν το ενδιαφέρον των θεατών ζωντανό;

Η σειρά αυτή βρήκε, εντελώς τυχαία, το δρόμο της προς τον έξω κόσμο, σε μια εποχή που τα διάφορα κινήματα, χάρη του πορτοκαλή μαλάκα που μόλις έκανε κατάληψη στην εξουσία στις ΗΠΑ, ήταν στα φόρτε τους. Οι αμερικανοί, αλλά και πολλοί άλλοι άνθρωποι, είδαν στην ιστορία αυτή κάτι από τον κόσμο που φαίνονταν να οραματίζεται ο Τραμπ, μ' αποτέλεσμα το τηλεοπτικό αυτό κατασκεύασμα ν' απογειωθεί και η Άτγουντ, να γίνει μια από τις πιο διάσημες συγγραφείς δυστοπικής φαντασίας και όχι μόνο. Όπως συμβαίνει συνήθως όμως, στο πέρασμα του χρόνου, κάποια απ' τα κινήματα αυτά έχουν χάσει λίγο από το σθένος τους και μια και η Αρμαγεδδών δεν έφτασε ακόμη, οι προτεραιότητές τους μοιάζουν να έχουν αλλάξει. Θα κατορθώσει λοιπόν αυτή η σειρά σ' ένα ρευστό πολιτικό-κοινωνικό σκηνικό, να διατηρήσει τις γερά οικοδομημένες της βάσεις; Την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα θα τη ξέρουμε σύντομα.
Όπως και νάχει, το The Handmaid's Tale, είναι μια από εκείνες τις σειρές που έχουν να πουν πολλά στο θεατή. Αν έχετε το στομάχι να την παρακολουθήσετε τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Αν όχι, τότε, αν είστε οπαδός της λογοτεχνίας και των όποιων τηλεοπτικών διασκευών της, θα σας πρότεινα να ρίξετε μια ματιά στην πιο λάιτ, αλλά και απόλυτα λογοτεχνική μεταφορά ενός άλλου βιβλίου της Άτγουντ, του Alias Grace. Μιλάμε για ένα "τηλεοπτικό ποίημα" - αν μου επιτρέπετε να χρησιμοποιήσω αυτό τον όρο. Αν είναι κάτι που ξεχωρίζει και στις δύο σειρές είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών τους. Η καταπληκτική Ελίζαμπεθ Μος στην πρώτη περίπτωση μπορεί να πει χίλιες λέξεις με ένα και μόνο βλέμμα της, ενώ η Σάρα Γκαντόν στη δεύτερη, με την εξίσου λιτή της ερμηνεία, δεν πάει πίσω.

Αν μάθαμε κάτι παρακολουθώντας τες είναι το ό,τι η δράση ή/και το χιούμορ δεν αποτελούν απαραίτητα στοιχεία στη δημιουργία εξαιρετικού τηλεοπτικού προϊόντος. Τα μοναδικά πράγματα που χρειάζονται είναι η αγάπη των δημιουργών γι' αυτό που κάνουν, κι ένας καλός μύθος.

Λάκης Φουρουκλάς
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.