Γιατί δεν πήγα να πω ευχαριστώ



Να που είχε φτάσει και για μένα η στιγμή να κάνω κάτι τελείως φυσιολογικό. Να πω «ευχαριστώ».

….

Ήξερα πολύ καλά, ή μάλλον το φαντάστηκα με όλες τις λεπτομέρειες, πρόβλεψα και σχεδίασα όλο το σκηνικό στο μυαλό μου, τι θα συνέβαινε αν πήγαινα να τον ευχαριστήσω -όπως είναι «φυσικό» και όπως αναμένεται.

Εγώ με υπέρβαση: «Καλησπέρα κύριε Τ.Χ. Επιτέλους πήρα το θάρρος να έρθω να σας βρω προσωπικά για να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την την κριτική που γράψατε για μένα, για τα τόσα καλά σας λόγια. Ομολογώ πως σας είμαι πολύ ευγνώμων, αν και δεν το κρύβω πως νιώθω μεγάλη έκπληξη που ασχοληθήκατε μαζί μου»

Εκείνος αναγκαστικά: «Κυρία μου, κυρία Ζουμάνη, έκανα απλώς το καθήκον μου ως κριτικός και έγραψα απλώς την αλήθεια όσον αφορά την αξία σας. Την δουλειά μου κάνω, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείτε».

Εγώ ακόμη πιο αναγκαστικά: «Παρ’ όλα αυτά νιώθω βαθιά υποχρεωμένη, γιατί αυτό μου συμβαίνει πρώτη φορά, να γράψει ένας τόσο σημαντικός κριτικός για μένα και μάλιστα με περίσσεια καλοσύνη».

Και εκείνος: «Η προσωπική μου συμπάθεια για σας, κυρία, δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο στην κριτική που έγραψα για εσάς. Είμαι ένας ψυχρός και αμερόληπτος κριτής της συγγραφικής σας ποιότητας».

Κι εγώ: «Ένας λόγος παραπάνω να σας είμαι ευγνώμων».

Για να αποφύγω λοιπόν αυτή την ηλίθια και δυσάρεστη συνομιλία και για να μην αναγκάσω και εκείνον να την υποστεί, δεν πήγα ποτέ να πω ευχαριστώ


Άνα Ζουμάνη


Αρχική
Πρόδρομος
Εφημερίδα
Εφημερόπτερα
Εφημερόσταγμα
Εφημερίδιον
Εφημεράνθη
Εφημερόγευμα
Ιστορίες
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.