Η εκθρονισμένη



Χθες ζήσαμε και επιζήσαμε σε μια ακόμη Ανάσταση, οπότε σήμερα ας είμαστε μια φορά ειλικρινείς, εγώ τουλάχιστον. Ίσως εκπροσωπώντας όλες τις αδελφές μου, μικρές και μεγάλες.

Τίποτα δεν είναι πιο μυστηριώδες, πιο αινιγματικό για εμάς -τα κορίτσια- από το να βλέπουμε πως κάποιος που μας ήθελε (κι ας μην τον θέλαμε), δεν μας θέλει πια.
Τότε -εκ των υστέρων- βιώνουμε όλα του τα βάσανα, όλες εκείνες τις απογοητεύσεις, που τις είχαν προκαλέσει οι τελείως περιττές σκληρότητές μας, οι αναιδείς απορρίψεις μας, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη του… κλπ κλπ κλπ
Σαν μια τρομακτική εικόνα περνάνε όλα αυτά από μπροστά μας. Μια ομιχλώδης εικόνα, εντούτοις τρομακτικά σαφής.

Μάλιστα! Κάποτε ήμασταν βασίλισσες, όπως η Αυτοκράτειρα τάδε και η Αυτοκράτειρα δείνα και τώρα είμαστε εκθρονισμένες.
Δεν μας παρακαλά πια να του τηλεφωνήσουμε, να συναντηθούμε, να πάμε σινεμά, να πάμε να χορέψουμε και δεν τηλεφωνεί. Δεν επιχειρεί πια να μας αγγίξει «κατά λάθος», να βρεθεί «κατά λάθος» στο δρόμο μας. Εκθρονιστήκαμε, απαξιωθήκαμε, απορριφθήκαμε.

Αποξενωθήκαμε, η μάλλον εξοριστήκαμε από την καρδιά του -και ο Θεός δεν το θέλει.
Αυτό σημαίνει πως: Δεν θα είχε οπωσδήποτε αντίρρηση, αν θέλαμε τώρα εμείς. Κι αν θέλουμε οπωσδήποτε, τότε θα δείξει έλεος, υπό τον όρο ότι, η τρυφερότητα εκ μέρους μας θα είναι τόση, όση χρειάζεται για να στεγνώσουν όλα του τα δάκρυα, που έχυνε μήνες τώρα… για εμάς.

Μαλώνουμε με αρρώστους; Κανονικά όχι. Όμως με τον συγκεκριμένο άρρωστο μαλώνουμε… μέχρι να αναρρώσει.
Δεν καταλάβαμε ποτέ τα γράμματά του, όπου μας αποκάλυπτε ότι δεν κοιμόταν όλη νύχτα εξαιτίας μας. Και πως δεν έτρωγε όλη μέρα εξαιτίας μας. Όχι μόνο δεν τα καταλαβαίναμε, τα χλευάζαμε κι απο πάνω.
Τώρα τα καταλαβαίνουμε όλα εκείνα τα γράμματα, που προ πολλού έχουμε σκίσει.

Και τώρα, λοιπόν, κάθεται μπροστά μας, ο πρώην ασθενής, ο σκλάβος μας, που ήταν έτοιμος να πάρει στο στόμα του τα κουκούτσια από το καρπούζι που φτύναμε. Νάτος, στέκεται μπροστά μας. Και δεν είμαστε τίποτα.

Αχ, αχ, αααχ! Τι κρίμα!

Και πια δεν τον ψυχαγωγεί το μελωδικό μας ρέψιμο.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.