θύματα εν καιρώ «ειρήνης» {Του Χάρη Καφετζόπουλου}



σε γεννάει η Μάνα σου και μαζί με τον πατέρα σου, μαζεύουν όλες τις αγωνίες για το μέλλον σου και σε χτίζουν μετά κόπων και βασάνων….
μεγαλώνεις… αποκτάς συνείδηση… αγαπάς αυτά που γουστάρεις να αγαπήσεις… κάνεις τις επιλογές σου… και με ένα αεροπλάνο πας να φυλάξεις Θερμοπύλες, γιατί έτσι ένιωσες στην καρδούλα σου την Πατρίδα…
και λίγο σε νοιάζουν τα ελάχιστα ευρώ που σου δίνει για να ζήσεις…
λίγο σε νοιάζει αν πεις «γειά»  σε γυναίκα και παιδιά και δεν σε ξαναδούν ποτέ…
λίγο σε νοιάζει αν ο άλλος έχει πιο βαρύ όπλο από τον δικό σου, «γκασμά» που μοιάζει με ιπτάμενο φέρετρο…
εσύ είσαι αλλού…
για μια ιδέα…
για ένα εκατοστό γης…
για το αδιαπραγμάτευτο καθήκον σου!
και πέφτεις… και σκοτώνεσαι…
για να μπορεί το κάθε πολιτικό υποκείμενο να στήνει επικήδειους πάνω απ’ το πτώμα σου…
για να μπορεί το κάθε ξεφτιλισμένο πολιτικό σκουπίδι να ραίνει με άνθη το φέρετρό σου ανακατεύοντας την ξεφτίλα του μαζί με το δάκρυ των παιδιών σου…
και γιατί εν τέλει, αδικοχαμένε φίλε Μπαλταδώρε, ήσουν για αυτούς "ελλιπής ικανοτήτων" γιατί …ζαλίστηκες λέει και έπεσες…
ποιοι;… οι καλύτεροι πιλότοι του κόσμου…
ζαλίζονται λέει… και πέφτουν!
εγώ πάλι φίλε, λέω να σε θεωρήσω θύμα πολέμου και να πω ότι σε ρίξανε…
λέω να πω στους ξεφτιλισμένους προϊσταμένους σου πολιτικούς και στρατιωτικούς, ότι αν είχαν μια σταγόνα Ελλάδα μέσα τους θα θεωρούσαν την πτώση σου αιτία πολέμου…
αλλά… έτσι είναι τα θύματα ειρήνης…
πέφτουν υπέρ...


...αιωνία σου η μνήμη.-



[Χάρης Καφετζόπουλος]


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.