Πάσχα, ελληναράδων Πάσχα...



Εν όψει του εορτασμού της Ανάστασης, θα ήθελα να υπογραμμίσω μερικά πράγματα που με χαλάνε κάθε τέτοια μέρα...

Και ξεκινάω:

Καλά, στις μεγάλες ενορίες με τούς πολλούς εκκλησιαζόμενους. Αλλά στα μικρά εκκλησάκια που πηγαίνει ο κόσμος για περισσότερη κατάνυξη να υπάρχουν αυτά τα εκκωφαντικά μεγάφωνα; Πόσο πιο ζεστή θα ήταν η λειτουργία χωρίς αυτά... Και περνάω στους "εκκλησιαζόμενους". (Τα εισαγωγικά για να αντιδιαστείλω ως προς τους εκκλησιαζόμενους δίχως εισαγωγικά). Μερικοί παίρνουν μαζί τους και τα σκυλάκια τους. (Το λέω εγώ που ξέρετε πόσο φιλόζωος-φιλόσκυλος είμαι). Πολλοί έρχονται με τα αυτοκίνητά τους-πολλές φορές και από απόσταση ...300 μέτρων- και θέλουν να παρκάρουν αν είναι δυνατόν δίπλα στην εξέδρα. Με το πρώτο Χριστός Ανέστη φεύγουν βιαστικά για να πάνε να φάνε, προκαλώντας μεγάλο κομφούζιο με τα μαρσαρίσματα και τις κόρνες τους.

 Άλλοι, πάλι, μιλάνε μεγαλόφωνα. Όχι απλά μιλάνε, αλλά συζητούν ακατάπαυστα με προεξάρχον το κουτσομπολιό. Άλλοι καπνίζουν ξεχνώντας ότι βρίσκονται σε εν υπαίθρω λειτουργία, ενοχλώντας τους διπλανούς οι οποίοι εγκλωβισμένοι στην πολυκοσμία είναι αναγκασμένοι να πνίγονται καθώς το αεράκι που πάντα φυσάει παραδοσιακά την αναστάσιμη νύχτα, φέρνει τον καπνό προς δικαίους και αδίκους. Σε τυχόν παρατήρηση, το συνηθέστερο βέβαια είναι ο παρατηρών να εισπράξει καμιά βρισιά ή το ειρωνικό σχόλιο: “Να πας σε χώρο μη καπνιζόντων”...

Και τέλος, έχουμε την μεγάλη πληγή της εποχής. Τα κινητά. Που κάθε τόσο υποδηλώνουν την παρουσία τους είτε με κάποιον ήχο κουδουνίσματος, είτε με κάποιο τραγούδι από τα σκυλάδικα... 

Αυτά να υπογραμμίσω, σκεπτόμενος εν κατακλείδι: “Τέτοιος λαός είμαστε, γι αυτό τραβάμε ο,τι τραβάμε” 

Κατά τα άλλα, Καλή Ανάσταση σε όλους όσοι από τους διαδικτυακούς φίλους τύχει να δουν αυτή μου την ανάρτηση... 

Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.