Εκτός από την παροχή υπηρεσιών, υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες σε αυτή την χώρα



Έχω αναφερθεί ξανά στην έλλειψη έμπνευσης νέων επιχειρήσεων αλλά και νέων διεξόδων στην αγορά εργασίας που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Αν λοιπόν κάποιος αποφασίσει να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά στην χώρα μας, το σύνηθες είναι να προσπαθήσει να ανοίξει κάτι σε σχέση με τον τουρισμό ή κάτι άλλο όπως μια καφετέρια, ή ένα τυροπιτάδικο, ή ένα σουβλατζίδικο, ή μια μπουτίκ ή κάτι παρεμφερές, και να ασχοληθεί πάντα με την παροχή υπηρεσιών και ποτέ με την παραγωγή.

Αυτό δείχνει τουλάχιστον σε εμένα κάποια πράγματα. Κατ αρχάς ότι δεν υπάρχει καμία έμπνευση και ίσως καμία ελπίδα, απλά ο νέος επιχειρηματίας αρέσκεται στο να περιμένει κάποια έτοιμα χρήματα από κάποια επιχορήγηση και ελπίζει στο εύκολο χρήμα που θα του φέρουν οι πελάτες – περαστικοί που για κάποιο λόγο θα επιλέξουν την δική του επιχείρηση ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες ανάλογες που υπάρχουν η μια δίπλα στην άλλη.

Το δεύτερο αναγνωριστικό στοιχείο που βλέπω είναι ότι πλέον σε αυτή την χώρα δεν υπάρχει εμπειρία στην παραγωγή και την κατασκευή.

Όλες οι επιχειρήσεις που είχαν να κάνουν με παραγωγή έχουν η μειωθεί σε αριθμό ή έχουν κλείσει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει αυτή την στιγμή καμία ιδιαίτερη παράδοση στην ανάπτυξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων οι οποίες να ασχολούνται με την παραγωγή κάποιων ουσιαστικών και χρήσιμων αγαθών.

Είμαστε μια χώρα η οποία έχει απολέσει σχεδόν τη βιομηχανία της, και έχει στρέψει τα βλέμματα της προς τον τουρισμό, κάτι που πάλι δείχνει την ευκολία που κάποιοι άνθρωποι θέλουν για να κερδίσουν χρήματα όχι άκοπα γιατί όσοι έχουν δουλέψει στον τουρισμό γνωρίζουν πολύ καλά πως είναι δουλεία, αλλά έχει σχεδόν σίγουρα χρήματα.

Με αυτού του είδους τις επιχειρηματικές δραστηριότητες και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες αλλά και η οικονομία της χώρας παραμένει ανοχύρωτη και αυτό γιατί όλες αυτές οι κατηγορίες επιχειρήσεων είναι εξαιρετικά ευπαθής εφόσον αναφέρονται σε ένα πελατολόγιο το οποίο δεν έχει καμία ανάγκη από αυτού του είδους τις παροχές και επαφίεται στην διακριτική του ευχέρεια αν θα επιλέξει να γίνει πελάτης ή όχι μιας τέτοιας επιχείρησης.

Με άλλα λόγια εάν π.χ. στον τουρισμό αύριο γίνει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, το αποτέλεσμα θα είναι ο τουρίστας να επιλέξει άλλον προορισμό για τις διακοπές του και εάν ο Έλληνας βρεθεί σε ακόμα χειρότερη οικονομική κατάσταση θα επιλέξει να μην είναι πελάτης κάποιας καφετέριας ή κάποιου ταχυφαγίου.

Το ίδιο συμβαίνει και στους νέους που προσπαθούν να επιλέξουν τι πτυχίο θα πάρουν στο μέλλον, ακόμα και στα χρόνια της κρίσης υπάρχει η κλασσική άποψη του Γιατρού, του Δικηγόρου, του μάνατζμεντ, και τώρα ίσως το πιο ελπιδοφόρο είναι αυτό που έχει να κάνει με τον προγραμματισμό και ότι έχει να κάνει με το διαδίκτυο.

Πάλι η παροχή υπηρεσιών και εκεί και τίποτα που να σχετίζεται με την παραγωγή αλλά και κάτι καινούργιο.

Είμαστε μια χώρα που αυτή την στιγμή βάλλεται σε εθνικό επίπεδο και αυτό έχει να κάνει με την ύπαρξη υδρογονανθράκων στην περιοχή μας, μια χώρα που μπορεί εκτός των άλλων να αναπτύξει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό την ναυτιλία της, μια χώρα όπου η γεωργική παραγωγή μπορεί να ανθίσει και παρόλα αυτά παραμένουμε σε κλασσικές λύσεις γραφείου και κυριλέ καταστάσεων, γιατί έχουμε μάθει σε ένα τρόπο ζωής ο οποίος δεν ανήκει σε κανέναν παρά μόνο σε σίριαλ σαπουνόπερας και χωρίς χρήματα, προσπαθούμε να κρατήσουμε «επίπεδο» αντιγράφοντας ο ένας τον άλλον.

Πραγματικά υπάρχουν ευκαιρίες που μπορούμε να κυνηγήσουμε, όχι σίγουρες, όχι ασφαλείς, αλλά με προοπτικές και το ότι δεν το κάνουμε, δεν έχει καμία σχέση με την κακή διακυβέρνηση της χώρας μας τα τελευταία χρόνια, αλλά με εμάς τους ίδιους που επιλέγουμε συνήθως τις λύσεις που μας δίνονται έτοιμες άσχετα αν είναι ή όχι εύκολες.

Γενικά θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, εμείς την έχουμε;

Γιάννης Ζωγραφάκης

Από άρθρο στην εφημερίδα Μεσόγειος
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.