Ένα μικρό ταξίδι. Μια μικρή ιστορία.


Μερικές φορές οι πιο καλές ιδέες είναι και οι πιο απλές. Αυτές που έρχονται και σου χτυπούν την πόρτα, έτσι στα ξαφνικά, και αφήνουν εσένα να αποφασίσεις κατά πόσο θα τις ακολουθήσεις ή όχι.

Ήταν μια συνηθισμένη καθημερινή μέρα και βρισκόμασταν στο σπίτι της Έμμα στην περιοχή του Σαν Σάι, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Τσιανγκ Μάι στην Ταϊλάνδη. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε επιδοθεί σ' ένα μυθικό μπυρομαραθώνιο, που μου θύμισε κάτι από τα παλιά, με μια μεγάλη παρέα. Οπότε αυτή την ημέρα λογικά δεν έπρεπε να έχουμε όρεξη να κάνουμε και πολλά. Αλλά είχαμε.

"Πάμε στον υδατοφράκτη;" με ρώτησε εκείνη. Συμφώνησα αμέσως. Ήξερα ποιον υδατοφράκτη εννοούσε, αφού τον είχαμε επισκεφθεί ξανά έξη χρόνια πριν.
Καβαλήσαμε λοιπόν την Gigi, όπως αποκαλεί το σκούτερ της η Έμμα, και πήραμε τους δρόμους. Οδηγούσα εγώ, αφού εκείνη ήθελε να κινηματογραφήσει τη διαδρομή, αλλά και να βγάλει και κάποιες φωτογραφίες καθοδόν.
Δεν είχαμε να διασχίσουμε μεγάλη απόσταση, λίγα μόνο χιλιόμετρα. Όταν φτάσαμε στον υδατοφράκτη Μαέ Κουάνγκ είδα λίγο πολύ αυτά που περίμενα: κάποιους άλλους επισκέπτες, λεξιγραφίες στη βραχώδη πλευρά ενός βουνού, και νερό, νερό, νερό.

Η λέξη υδατοφράκτης αδικεί κάπως το μέγεθος αυτού του έργου. Όπως φτάνει εκεί κανείς και κοιτά προς τα δεξιά βλέπει μια απέραντη έκταση από νερό, όση μπορεί να δει το μάτι, κι ακόμη πάρα πέρα. Και νησιά μέσα εκεί. Και ψαράδες. Και στα αριστερά, βλέπει ενός μετρίου μεγέθους ποτάμι, το οποίο παίρνει ζωή από το νερό που ξεφεύγει απ' τον υδατοφράκτη ακατάπαυστα. Και μια μεγάλη κοιλάδα. Και βουνά απέναντι.
Ανάμεσα στις δύο πλευρές, εκεί που βρεθήκαμε εμείς, υπάρχει ένας μακρύς διάδρομος ή μάλλον μικρός δρόμος, που οδηγεί σ' ένα πάρκο. Δέντρα και λουλούδια, ένα μικρό βωμό και ένα μεγάλο παρατηρητήριο συναντά κανείς σ' αυτό τον τόπο. Και την απόλυτη γαλήνη.
Ξοδέψαμε αρκετή ώρα εκεί, καθισμένοι σιωπηλοί, φωτογραφίζοντας τον ήλιο που ετοιμάζονταν να κρυφτεί πίσω από το βουνό και τη φύση κάτω από τα πόδια μας. Και περπατήσαμε πολύ δίχως βιάση, γυρίσαμε βήμα βήμα το χώρο, αναζητώντας νέα θύματα για τα αδηφάγα μας βλέμματα.
    Δε μιλήσαμε σχεδόν καθόλου στη διάρκεια αυτής της μικρής απόδρασης. Αφήσαμε τη φύση να μιλήσει για μας. Και γι' αυτό ήμασταν κι οι δυο ευγνώμονες.
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής λίγο προτού πέσει η νύχτα, μ' ένα χαμόγελο στα χείλη και χιλιάδες κουνούπια στο κατόπι. Μάλλον αυτά κατέφθασαν εσπευσμένα για να επαναφέρουν την ισορροπία στον κόσμο μας. Τόση γαλήνη πια, δε μας πήγαινε.
Όσο κι αν φεύγει ο χρόνος όμως, οι εικόνες, οι αναμνήσεις μένουν. Κι η ομορφιά της φύσης, παρά τα όσα της κάνουμε, εξακολουθεί να μας χαρίζεται απλόχερα.

Λάκης Φουρουκλάς & Emma Wong (aka El Ninia)
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.