21 ΑΠΛΙΛΙΟΥ 1967



                                                       
Στο αμφιθέατρο σε ψάχνω,

στους διαδρόμους και τους δρόμους

και ζητώ πληροφορίες και υλικό

να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό...


Είχαν προκηρυχτεί οι εκλογές για τον Μάιο του 1967. Από καιρό υπήρχε η φήμη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στο Στρατό, ο οποίος από εκείνες τις εκλογές που η ΕΔΑ είχε βγει δεύτερο κόμμα, είχε πανικοβληθεί και είχε αρχίσει να οργανώνεται. Μεσαίοι και ανώτεροι αξιωματικοί που είχαν επιτήδεια στελεχωθεί σε νευραλγικές θέσεις -θέσεις κλειδιά- είχαν αρχίσει να συγκροτούν συνωμοτικούς πυρήνες. Επίσης, και ο Βασιλιάς που δεν αισθανόταν ασφαλής βλέποντας την επιρροή που είχε πια στο λαό ο Γεώργιος Παπανδρέου, κάτι ετοίμαζε σε επίπεδο Στρατηγών.

 Τα Ανάκτορα δεν φοβόνταν τόσο τον Γεώργιο Παπανδρέου, όσο τον γιο του τον Ανδρέα που η ακραίες θέσεις του τον είχαν φέρει σε σύγκρουση ακόμα και με τον πατέρα του. Και να μην ξεχνάμε ότι ο Αντρέας συνέβαλε εμμέσως και στην αποστασία, καθ’ όσον ήταν το φόβητρο του Κώστα Μητσοτάκη, ικανού πολιτικού, αλλά ίσως και του πιο σημαίνοντος στελέχους της Ένωσης Κέντρου. Ο ψηλός, δεν είδε με καλό μάτι την επιστροφή του Αντρέα από την Αμερική οπου εργαζόταν σαν καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ. Αυτομάτως είδε στο πρόσωπο του γιου τον φυσιολογικό διάδοχο του πατρός, μιας και τα βιολογικά περιθώρια του τελευταίου έφταναν στα όριά τους. Εξ’ άλλου, ήταν γνωστός και ο νεποτισμός που διέκρινε τα πολιτικά μας πράγματα. Το όνειρό του για αρχηγία και κατόπιν για πρωθυπουργία, απομακρυνόταν, πολύ δε περισσότερο, όταν εμπέδωσε ότι ο κόσμος λάτρευε τον χαρισματικό και ρηξικέλευθο Ανδρέα. 

 Η κάθαρση πλησίαζε, τα πάθη είχαν σιγά-σιγά καταλαγιάσει, και όλοι περίμεναν τις Εκλογές. Όλα τα δείγματα προεξοφλούσαν θρίαμβο Παπανδρέου. Ο προβληματισμός του Παλατιού και των σκοτεινών κύκλων ήταν έντονος. Τι άραγε θα έκανε ο «τροτσκιστής» Ανδρέας; Θα έθετε καθεστωτικό; Θα έκανε βαθιές τομές στο Στράτευμα; Θα «Αλληθώριζε» προς την Σοβιετική Ένωση; 

Εμείς στην εφημερίδα βλέπαμε με άλλο μάτι τα γεγονότα. Από πιο κοντά. Είχαμε στο Συγκρότημα φοβερούς πολιτικούς συντάκτες, όπως ο πολύπειρος Στυλιανός Μούσης και ο διεισδυτικός Γιώργος Ρωμαίος. Είχαμε τους χρονογράφους μας με την κοφτερή ματιά και την αιχμηρή πένα: Τον Δημήτρη Ψαθά και τον Παύλο Παλαιολόγο. Είχαμε έναν Γεώργιο Ρούσο. Όλο το άνθος της δημοσιογραφίας. Μια προσεχτική ανάγνωση του σώματος των εφημερίδων που καθημερινά έφταναν στα γραφεία μας, ήταν αρκούντος διαφωτιστική για το πού πάει το πράγμα. Αυτός ο «Ελεύθερος Κόσμος», ακροδεξιά εφημερίδα, μιλούσε ανοιχτά για «ώρα της Δικτατορίας». Τα πολιτικά πράγματα μπορεί να είχαν ομαλοποιηθεί, αλλά το κακό που είχε κληροδοτήσει η Αποστασία στη χώρα είχε μείνει, και δούλευε ύπουλα ροκανίζοντας τον θεσμό της Δημοκρατίας. Ήταν γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι για να πεισθούν οι βουλευτές να αποχωρήσουν από την Ένωση Κέντρου, χρησιμοποιήθηκε ανήθικη μεθοδολογία, που περιελάμβανε χρηματισμούς και υποσχέσεις για υπουργοποιήσεις… 

Είχαν ήδη απαξιωθεί η πολιτική και οι πολιτικοί, και η άμυνα του συστήματος απέναντι στις πολιτειακές εκτροπές είχε εξασθενήσει. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, επρόκειτο να μιλήσει στη Θεσσαλονίκη ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ετοιμαζόταν στο αεροδρόμιο της Μίκρας από το κόμμα μεγαλειώδης υποδοχή. Με άσπρα άλογα -είχε διαδοθεί- θα συνόδευαν τον Γέρο της Δημοκρατίας οι οπαδοί του. Έντονοι ήσαν οι ψίθυροι για δήθεν λαοκρατικές εκδηλώσεις. (Αργότερα η Χούντα των Συνταγματαρχών είχε προβάλλει τον ισχυρισμό, ότι τάχα στο λιμάνι της Πάτρας αναμενόταν πλοίο το οποίο ήταν έμφορτο με όπλα από την Σοβιετική Ένωση) !!! 

Το πρωί της 21ης Απριλίου ξυπνήσαμε όχι με φιλιά, αλλά με εμβατήρια. Εμβατήρια που είχα να ακούσω από την στρατιωτική μου θητεία:  «Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν σαν τον λίβα…..», «Κι ο Έλλην ξεσπαθώνει….», τέτοια ωραία. Μετά τις μουσικές ακολούθησε και η πρόζα: «Κατόπιν της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως ο Στρατός ανέλαβεν την διακυβέρνησιν της χώρας»… Και η ανακοίνωση συνέχιζε με τα αποφασίζουμε και τα διατάζουμε, με τις απαγορεύσεις των συναθροίσεων πέραν των τριών ατόμων, (εσύ η γυναίκα σου και το παιδί σου, άντε και η πεθερά σου τέσσερεις), την διακοπή της κυκλοφορίας μετά τις 7, κλπ. κλπ. Τα τηλέφωνα κομμένα, οι συγκοινωνίες λειψές. Κατά το μεσημέρι κατάφερα να πάω στην εφημερίδα. Επικρατούσε μεγάλη αναστάτωση. Όλοι βρίσκονταν στο σκοτάδι. Ποιός; Ο βασιλιάς; Οι στρατηγοί; Οι συνταγματάρχες που από καιρό και από πληροφορίες γνωρίζαμε ότι κινούνται κι αυτοί; Πάντως από την πρώτη στιγμή έφτασαν οι διαταγές οι σχετικές με την λογοκρισία, που ήδη είχε εγκατασταθεί στην Υπηρεσία Τύπου. Το «ΒΗΜΑ» δεν έκλεισε, όπως έκανε με τις εφημερίδες της η περήφανη Ελένη Βλάχου. Μετά από δύο μέρες όμως, η σταδιοδρομία μου ως Δημοσιογράφου τέλειωνε άδοξα, πριν προλάβω καν να μπω στο μισθολόγιο της εφημερίδας. Γιατί πριν από μία βδομάδα με είχε φωνάξει στο γραφείο του ο διευθυντής σύνταξης, ο Λέων Καραπαναγιώτης για να μου ανακοινώσει ότι έφτασε πλέον η ώρα μου για να ενταχτώ επίσημα  στο δυναμικό της εφημερίδας. Στην πραγματικότητα όμως είχε φτάσει η ώρα για μια άλλη μεγάλη απογοήτευση της ζωής μου.   

Πολύ αργότερα είχα συναντήσει στον δρόμο τυχαία τον Νίκο Κακαουνάκη. Είχε πέσει δίπλα μου στο κόκκινο φανάρι. «Τι κάνεις Δημήτρη;» Του απάντησα ότι έχω κάνει δική μου εμπορική δουλειά. Κοίταξε εξεταστικά το ωραίο μου αυτοκίνητο. «Σε έχασε η δημοσιογραφία, σε κέρδισε το εμπόριο. Χαίρομαι για σένα. Βλέπω πιάστηκες». Εγώ όμως δεν χαιρόμουν ιδιαίτερα. Γι άλλα πονούσε η ψυχή μου. Θυμήθηκα τους στίχους του Καβάφη: «……Και συ τα δέχεσαι με απελπισία  -αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.-  Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι άλλα κλαίει…» 

Μετά την πρώτη παγωμάρα, και ενώ ουσιαστικά έμεινα χωρίς δουλειά, άνοιξα τα «Νέα» και έψαξα στις αγγελίες να βρω κάτι, προκειμένου να εξασφαλίσω τα προς το ζην. Ευτυχώς πρόβλημα στέγης δεν είχα αυτήν την φορά. Εξήγησα στον Χρήστο ότι έχασα την δουλειά μου κι εκείνος μου είπε να μη στενοχωριέμαι και ότι έχει κάτι λίγα φυλαγμένα. Το ίδιο και ο Αντώνης: «Εδώ είμαι εγώ», μου είπε, « έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να κρατήσουν και πολύ». Νόμιζε…  


Δημήτρης Μπούκουρας 

 Απόσπασμα από τους "Διάττοντές" μου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.