ο Γέρος sci fi horror Μυθιστόρημα



Δεν υπήρξα άγιος αλλά ούτε και κάθαρμα, ποτέ μου. Μάλλον ένας δυστυχής, αφελής Δον Κιχώτης που έχασε το Ροσινάντε του αλλά ευτύχησε να βρει τη Δουλτσινέα του. Υπήρξα και συνεχίζω να είμαι, τόσο ειλικρινής με τους ανθρώπους , όσο ήταν ο καθένας τους μαζί μου.

Τουλάχιστον δεν έφτυνα τον καθρέφτη όταν κοίταγα τη φάτσα μου. Μη με ρωτήσετε σας παρακαλώ, δεν είμαι έτοιμος να πω άλλα για μένα. Βρέθηκα εδώ από ένα καπρίτσιο της μοίρας, όπως κι εσείς όλοι. Εδώ είμαστε όλοι ίσοι, δεν πρέπει να υπάρχουνε αρχηγοί κι ακόλουθοι. Όποιος είναι πιο ικανός σε κάποιο τομέα, μπορεί και πρέπει να δίνει κατευθύνσεις στο τομέα του κι οι άλλοι να κάνουνε αυτό που λέει, επειδή αυτός ξέρει περισσότερα και καλύτερα. Εγώ έτυχε να ξέρω από όπλα, ο Σβεν είναι γιατρός, ο Αλέκος ξέρει από φορτηγά και πάει λέγοντας. Αν πει ο Σβεν π.χ. κάτι σχετικό με θέμα του τομέα του, θα το κάνω χωρίς συζήτηση. (Στράφηκε χαμογελαστά προς τον μικρούλη.) Όπως κι αν πει ο “Σκίουρος” Άμεντ κάτι για σκαρφάλωμα, θα τον ακούσουμε. Η κατάσταση που είμαστε, είναι τόσο δύσκολη, επικίνδυνη κι ασυνήθιστη, που μόνο αν πραγματικά συνεργαστούμε και αλληλοβοηθηθούμε, χωρίς υστερόβουλες σκέψεις, κρυφές ατζέντες και βεντετιλίκια, υπάρχει πιθανότητα να τα καταφέρουμε. Αλλιώς θα χαθούμε.

Ο παλιός κόσμος, αυτός που γνωρίζαμε, χάθηκε στις στάχτες. Ότι απόμεινε, με κάνει προσωπικά να μπαίνω συχνά στον πειρασμό της σκέψης του πόσο τυχεροί είναι όσοι χάθηκαν σε μια στιγμή. Γλίτωσαν αν μη τι άλλο από την καθημερινή φρίκη και την ανασφάλεια που ζούμε εμείς. Από την άλλη όμως, ζήσαμε, δε ξέρω γιατί και πως, αλλά ζήσαμε. Η καρδιά και το μυαλό μου μου λέει πως πρέπει να συνεχίσω, να συνεχίσουμε. Ίσως καταφέρουμε και χτίσουμε κάπου τον μικρόκοσμό μας, χωρίς τα κουσούρια της κοινωνίας από την οποία ερχόμαστε. Αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Μπορεί να αποτύχουμε, ναι μπορεί να συμβεί κι αυτό, αλλά, σκεφτείτε το, αξίζει να προσπαθήσουμε.

Ουτοπία θα πείτε, ανέφικτο.
Ουτοπία θα σας πω κι εγώ, αλλά μπορούμε να παλέψουμε τουλάχιστον γι' αυτή.
Να την έχουμε ως όραμα, τι να τη κάνουμε την επιβίωση, χωρίς ζωή, χωρίς όνειρα, χωρίς στόχους. Σε τι διαφέρουμε από τα δυστυχισμένα πλάσματα εκεί έξω; Μόνο στη διαφορετικότητα της κτηνωδίας;
Ούτε και θα μπορούσα να ζήσω σε μια ομάδα από εξουσιαστές κι εξουσιαζόμενους, με το ζόρι υπέφερα τη κατάσταση στο κόσμο που χάθηκε, δε θέλω τώρα που υπάρχει η αμυδρή ευκαιρία να ξαναρχίσουμε εμείς οι λίγοι από την αρχή, να συμμετέχω σε μια από τα ίδια.

Θέλω ένα καλύτερο, δικαιότερο, πραγματικά ανθρώπινο κι ελεύθερο μέλλον.
Το μέλλον έχει αξία μόνο έτσι.
Κάπως έτσι τα βλέπω τα πράγματα. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε. Το εύχομαι.
Προσωπικά δε μπορώ να παραμείνω σε σχήμα με υποτακτικούς και ηγέτες.
Αυτά είχα να σας πω.»



Απόσπασμα από το  sci fi horror μυθιστόρημα, ο Γέρος. 
Μανόλης Κωνσταντάκης  ©


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.