Παιδιά, χλωμά και ροδοκόκκινα - (Άνα Ζουμάνη)



Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στο δημόσιο, ικανοποιητικά αερισμένο πάρκο. Ο αέρας ήταν κάπως καλύτερος από ότι στο κέντρο της πόλης και οι παιδικές χαρές ήταν γεμάτες  παιδιά που έπαιζαν μόνα, ή σε ομάδες, καθόταν κουρασμένα, η περπατούσαν φρόνιμα χέρι-χέρι.
Τα παιδιά ήταν άσχημα και όμορφα, χλωμά και ροδοκόκκινα, χαριτωμένα και αδέξια, όμως όλα, όλα  ήταν εγκλωβισμένα μέσα στην παιδική τους ζωή, στο δημόσιο, ικανοποιητικά αερισμένο πάρκο.

Το κορίτσι με την βελούδινη ζακέτα και τις ατίθασες μπούκλες στεκόταν και έβλεπε τις υπέροχες άσπρες και μώβ τουλίπες στο παρτέρι... στεκόταν ακίνητο.
Ταξίδευε ελεύθερο από την παιδικότητα, το χρόνο, τις επιθυμίες της ώρας και της στιγμής, είχε ξεχάσει ότι υπάρχουν κούκλες, σχοινάκια, μπαλόνια και «μπαμπά δώσε μου το ψαλιδάκι» από λουλούδι σε λουλούδι.
Εκείνη τη στιγμή της λήθης και της μέθης το κορίτσι ήταν μια δημιουργός, μία από τις καλύτερες, από τις πιο βαθιές... αφού ταξίδευε ελεύθερο.

«Η μικρή σας γιατί στέκεται τόση ώρα μόνη της, απομονωμένη και βλέπει τα λουλούδια; Είναι ακατάδεκτη, ή μήπως έχει κάποιο πρόβλημα; Γιατί δεν την παροτρύνετε να παίξει με τα άλλα παιδάκια; Θα της κάνει καλό», είπε κάποιος στη συνοδό του κοριτσιού και εκείνη αμέσως φώναξε:  «Νανίτα! Γιατί στέκεσαι τόση ώρα μόνη σου; Πήγαινε αμέσως να παίξεις με τα άλλα παιδιά!«

Και το κορίτσι με την βελούδινη ζακέτα και τις ατίθασες μπούκλες πήγε να παίξει με τα άλλα παιδιάστο δημόσιο, ικανοποιητικά αερισμένο πάρκο.




Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.