Κορίτσια πνιγμένα στην πολυκοσμία




Κορίτσια, γιατί δεν σας βλέπω ποτέ μόνα σας, π.χ στη φύση, καθισμένα σ' ένα παγκάκι, παραδομένα στην παράσταση της ανατέλουσας βραδιάς πάνω στη λίμνη;

Μόνο στις φωτογραφίες πουλάτε ρομαντισμό και φυσιολατρεία.

Γιατί δεν κάνετε ποτέ παύση μπροστά στις πνιγμένες από το νερό, καφετιές καλαμιές;
Μπροστά στις φουντουκιές που σκύβουν ταπεινά πάνω στα νερά και μπροστά στους μυρωδάτους θάμνους των λιβαδιών;

Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ στις όχθες των ποταμιών, να παρατηρείτε χαμένες το φράγμα που καθησυχάζει τα ανήσυχα σκουροπράσινα νερά;
Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ σιωπηλά να ακούτε την γαλήνια ζωή του κύκνου, που ζει πιο παραμυθένια κι απ' τον Βάντερμπίλντ;

Ποτέ δε σας βλέπω μόνα, μ' ένα ξένο παιδάκι, κάπου σ΄ένα πάρκο, να παίζετε τελετουργίες τρυφερότητας με τις ώρες.
Πού είναι οι Εκστάσεις της αναμένουσας μητρικής καρδιάς σας;

Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ να πληρώνετε με θαυμασμό την ομορφιά της λιάντρας;
Ποτέ στον όρμο, ξαπλωμένες σε μια βάρκα, ήσυχες και ακίνητες.

Σε δημόσια, πνιγμένα στην πολυκοσμία σημεία σας βλέπω συνεχώς -κοπάδια, να περιμένετε τον άντρα.

Μια κυρία μου είπε κάποτε: «Στα 18 μου, Άνα μου, ζούσα με 10 σκυλιά σε μια φάρμα. Δεν φορούσα γυαλιά Coco Chanel ούτε εσώρουχα Victoria Secret, όμως παρ' όλα αυτά μου ήταν πιστά.»
Και συνέχισε: «Ενώ η εγγονή μου...». 
Σταμάτησε, μπήκε σε μια βάρκα και πήρε το μοναχικό σιωπηλό δρόμο της λίμνης.

Η πανέμορφη εγγονή της την κοίταζε, που χανόταν στην ήσυχία της λίμνης,  σα να έλεγε: 
«Η γιαγιά μου έχει υπερένταση. Η Άνα της έλειπε τώρα. Θα της απαγορεύσω τη συναστροφή μαζί της....»


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.