«Η φύση δεν κατακτάται μόνο με θυσίες»



«Η φύση δεν κατακτάται μόνο με θυσίες», είπε ένας αναγνώστης μια φορά .
Αυτό ήταν το απόσταγμα. Το σχόλιο ολόκληρο έχει ως εξής:

«Η φυσιολατρία δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το αν είσαι άντρας ή γυναίκα.
Παραταύτα δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ κοινωνική «εικόνα» ή προσμονή για άνδρες να «πουλάνε ρομαντισμό και φυσιολατρεία».
Το αντίθετο μάλιστα τέτοιοι άνδρες κακοχαρακτηρίζονται από τους άλλους άνδρες, εκτός και αν ο φυσιολάτρης είναι κυνηγός ή ψαράς. Άπαξ και σκοτώνει κάτι, τότε η κοινωνία συγχωρεί την φυσιολατρεία του ανδρός. «Όσο σκοτώνει κάτι» ή έστω κάνει κάτι βλακωδώς επικίνδυνο (π.χ. paragliding), ας είμαστε ειλικρινείς. «Ενεργητικό» είναι και το να τρέχεις στο δάσος ή να κάνεις κανό σε ενα ήρεμο ποτάμι, αλλά αμα μένεις σε τέτοια όμορφα και ασφαλή πράγματα τότε είσαι «φλώρος» για το κοινωνικό περιβάλλον.»

……

Να κατακτάς τη φύση μόνο με κακουχίες, μέσω σωματικών θυσιών;

Ελπίζω να έχεις την ικανότητα να την κατακτάς ΚΑΙ με τα δεκτικά σου μάτια απλά, την δεκτική ψυχή σου, χωρίς να κρέμεσαι οπωσδήποτε από έναν θεόψηλο βράχο με την άβυσσο κάτω από το αιωρούμενο σώμα σου.

Αλίμονο, λέω, αν χρειάζεσαι τον «κόπο» για να απολαύσεις όσα η θεά φύση σου χάρισε απλόχερα.
Δε νομίζω εκείνη τη στιγμή να είχε στο μυαλό της πράγματα, όπως τις «ασφαλισμένες πλαγιές» σε βράχους με ιλλιγγιώδη ύψη, ή το mountain bike, αν και ομολογουμένως έχω κι εγώ ένα, αν και ομολογουμένως μετράω σπασίματα σωρό όταν αλλάζει ο καιρός.

15 καλοκαίρια και φθινόπωρα έζησε ο παππούς μου, ο πολυταξιδευμένος καπετάνιος, στην «ιερή λίμνη» του, μέσα σε μια περίεργη βάρκα που έφτιαξε ο ίδιος και απολάμβανε «όσο κανένας εκατομμυριούχος αυτού του φτωχού πλούσιου κόσμου». «Ταξίδευσα κι εγώ, ε και;»

Πολλοί κοσμογυρισμένοι επέστρεφαν πτωχοί στο τραπέζι του, όπως πτωχοί είχαν φύγει, για να γνωρίσουν δήθεν το μεγαλείο του μυστηριώδους κόσμου μας.

Όμως ο παππούς έζησε το μεγαλείο και το μυστήριο της φύσης πίσω από την καλύβα του, μέσα σε μια ξεχαρβαλωμένη βάρκα.
Δίμετρος ήταν ο παππούς με σαγόνι καρχαρία και ζυγωματικά σαν γερμανικά φλυτζάνια…

Δεν κηρύττω, αντιλαμβάνομαι. Δεν καταδικάζω, λυπάμαι. Μάλιστα, λυπάμαι.
Διότι γιατί λέμε τις περίσσειες δυνάμεις, «περίσσειες δυνάμεις»;
Γιατί τις έχουμε τις «περίσσειες δυνάμεις», αν όχι για τους άλλους ανθρώπους;
Και ίσως μάλιστα τους ωφελήσουν. Ποιος ξέρει…


Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.