Καλοσύνη: Ένας δειλός ελιγμός της ψυχής - (Άνα Ζουμάνη)


«Συγνώμη, ήταν καλοπροαίρετο»: Αυτή η δήλωση είναι μια μαρτυρία αυτοκαταδίκης.
Κακοπροαίρετο ήταν αγαπητέ μου, απλώς νομίζεις πως ήταν καλοπροαίρετο.

Η καλοσύνη είναι μια βολική κακοήθεια, διότι η μόνη και αληθινή «καλοσύνη» είναι … η ευθύνη.
Μη με συμβουλεύεις, μη με βοηθάς από καλοσύνη, γιατί τότε κινδυνεύω να γίνω το θύμα σου.

Βοήθησε με από ψυχρή, καθαρή σαν κρύσταλλο, σοφία..

Όλοι οι άνθρωποι που υποτίθεται πως ανήκουν ο ένας στον άλλο, «διευκολύνουν» ο ένας τη ζωή του άλλου με την «καλοσύνη», γιατί είναι σχεδόν αδύνατο να νιώσουν ευθύνη για τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Δεν το μπορούν.
Δεν το θέλουν γιατί τότε εύκολα θα μπορούσαν να συγκρουστούν και να παρεξηγηθούν.

Όμως την απλοϊκή, την χαζοχαρούμενη, την ούτως η άλλως ευνόητη καλοσύνη την καταλαβαίνουν όλοι.
Την αναγνωρίζει και ο αδιάφορος.

Η καλοσύνη είναι ενας δειλός ελιγμός της ψυχής που αποσκοπεί να εξαπατήσει τους εύπιστους.
Το ειδύλλιο της οικογένειας και της ερωτικής σχέσης, της φιλίας και της «φιλανθρωπικής» σχέσης με το συνάνθρωπο, είναι συνήθως μια κατασκευή, ένα μόρφωμα ελιγμών.

«Δεν ήμουν καλός μαζί σου, αχάριστη;», είναι η ερώτηση ενός επιδέξιου βοδιού που έχει σκοπό να σαγηνεύσει και να δέσει με αλυσίδες μια αδέξια αγελάδα.


Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.