Ο Έρωτας στα χρόνια της Επανάστασης (του Στέλιου Κυμπουρόπουλου)


Όταν έρχονται συμπολίτες μου στο γραφείο μου για να ζητήσουν βοήθεια, πολύ συχνά μου γεννάται μια συγκεκριμένη ερώτηση «Σεξ, έρωτα κάνετε;». Συνήθως περισσότερο προβληματίζομαι όταν μέσα στο γραφείο μου βρίσκεται ένας άνθρωπος που νοσεί από κατάθλιψη. Σίγουρα, υπάρχει ένα άγνωστο ακόμα βιολογικό υπόβαθρο (με δεκάδες ενδείξεις αλλαγής της λειτουργίας του εγκεφάλου) που κάνουν ένα άνθρωπο πιο ευάλωτο ή πιο ανθεκτικό στην εμφάνιση της κατάθλιψης. Πέρα από αυτό όμως, αν διαγράψουμε για λίγο τα επίσημα ταξινομικά κριτήρια, αναρωτιέμαι τι είναι η κατάθλιψη.

Ένα από τα πιο συχνά συμπτώματα του Μείζονος Καταθλιπτικού Επεισοδίου (Βαριά Κατάθλιψη) είναι η μείωση, ως και εκμηδένιση, της σεξουαλικής επιθυμίας. Το ερωτικό κίνητρο αγγίζει το πάτωμα! Μια γενική φαινομενολογία της κατάθλιψης είναι ότι νιώθεις μοναξιά στο περιβάλλον που είσαι, φοβάσαι τα εξωτερικά ερεθίσματα, δεν υπάρχει νόημα στη ζωή που έχεις οπότε δε σε ενδιαφέρει η επιβίωση (τρως λίγο, κοιμάσαι λίγο λόγω διαταραγμένου ύπνου) και πολλές φορές σκέφτεσαι πολύ έντονα το τέλος, το θάνατο σε σημείο που θες να το προκαλέσεις. Και τότε μου αναδύεται στη σκέψη ο πόλεμος, η χειρότερη μορφή μαζικού εξευτελισμού. Τι ρόλο έχει η κατάθλιψη σε αυτήν την καταστροφική κατάσταση;

Πάμε λίγο στο 1821, όταν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να απελευθερωθούν από την τουρκική κυριαρχία. Ξεκίνησαν Επανάσταση, πόλεμο για να μπορέσουν να ελευθερωθούν. Θάνατοι πολλοί, κακουχίες και χαμηλή ποιότητα στην καθημερινότητα μέχρι να πετύχουν την ανεξαρτησία. Η έκβαση του Αγώνα άγνωστη! Το μέλλον ζοφερό... Οι Έλληνες της τότε περιόδου θα έπρεπε να βρίσκονται σε μια διαρκή κατάθλιψη, χωρίς διάθεση να πολεμήσουν, χωρίς επιθυμία να αφήσουν απογόνους, να έχουν σεξουαλικές επαφές. Αυτό όμως δεν επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι το ελληνικό Έθνος υπάρχει ακόμα και από την ιστορία πάθους της Μαντούς Μαυρογένους και του Δημήτρη Υψηλάντη.

Άρα, δεν είναι μόνο οι εξωτερικές κοινωνικές συνθήκες και οι εσωτερικές ψυχολογικές διεργασίες για το πως θα είμαστε. Αξίζει κάθε φορά να αντιλαμβανόμαστε το πόσο θέλουμε αυτό που κάνουμε, το πόσο επιδιώκουμε τη στιγμή που ζούμε. Και αυτό λέγεται κίνητρο και είναι ο παράγοντας που λείπει και εμφανίζεται η κατάθλιψη. Η ερώτηση που απομένει είναι, η έλλειψη κινήτρου οδηγεί στη νόσο κατάθλιψη ή η νόσος κατάθλιψη οδηγεί στην έλλειψη κινήτρου.

Αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να ανανεώνουμε το κίνητρό μας με μικρές επιθυμητές αλλαγές στη ζωή μας!


Στέλιος Κυμπουρόπουλος, M.Sc.
Ψυχίατρος - Σεξολόγος,
Επιμελητής Β' - Β' Ψυχιατρική Κλινική Αθηνών, ΠΓΝ "ΑΤΤΙΚΟΝ"
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.