Bye Bye to Pai Μέρος Δεύτερο

Συνέχεια από αυτό το κείμενο.

Αχχχ, γέρασα σκεφτόμουνα εκείνο το βράδυ. Όχι πώς ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα έτσι, αλλά να… και να… Απλά, εδώ και δυο-τρία χρόνια νιώθω ότι διανύω εκείνη την παράξενη ηλικία στη διάρκεια της οποίας δεν ξέρει ακριβώς που ανήκει κανείς. Ούτε νέος, ούτε γέρος.

Ναι, περνώ κρίση, κρισάρα, αποκρισάρα. Μάρα. Κούτα…

Όπως και να 'χει το Πάι ήταν από πάντα ένα μέρος για τους νέους. Τους νέους που ταξίδευαν με τα σακίδιά τους, που έγραφαν σημειώσεις σε ημερολόγια, και που έβγαζαν φωτογραφίες μ' εκείνο το παράξενο αντικείμενο που είχε κατασκευαστεί γι' αυτόν αποκλειστικά τον σκοπό. Οι σημερινοί ταξιδιώτες βγάζουν σέλφις μπροστά από το καθετί, κάνουν φάτσα-ώρα και μοιράζονται μεγαλόφωνα τις εμπειρίες τους., μην τύχει και δεν τους ακούσει κανείς
Άκουσα πολλές εμπειρίες, ήπια πολλές μπύρες, και πολλές φορές σκέφτηκα: ρε τον Μαλάκα. Όχι, δεν εννοούσα εμένα, αφού ανήκω σε διαφορετικό υποείδος.

Το θετικό του να είσαι αόρατος: ακούς τα πράγματα που δεν ακούν όλοι οι άλλοι. Το αρνητικό: δεν στα λένε κατάμουτρα.

Τέλος πάντων, γνώρισα μερικά άτομα εκείνο το βράδυ. Ένα αμερικανάκι από τη Φλόριδα που δεν ήξερε πού πήγαιναν τα τέσσερά του, μια φίλη του από τη Χιλή που μιλούσε καλύτερα αγγλικά από κείνον και με την οποία τον στήσαμε στον τοίχο επειδή στη χώρα του παίζουν ποδόσφαιρο με τα χέρια, κι έναν άλλο αμερικανό που είχαμε πολλά να πούμε αφού παρήγε το πιο πολύτιμο στον κόσμο αγαθό: κρασί. Στο τέλος της κουβέντας του είπα: Το κρασί από τη Χιλή είναι καλύτερο απ' το δικό σας. Ξαφνιάστηκε. Απορώ το γιατί.

Όπως ανέφερα στο πρώτο μέρος του κομματιού τα πάντα στο Πάι κλείνουν στις τρεις το πρωί, οπότε εκείνη περίπου την ώρα αποχώρησα κι εγώ από το τελευταίο μπαράκι και την έκανα για το υπερπολυτελές μου δωματίου, του οποίου το υδραυλικό σύστημα ήταν για να το θαυμάζει κανείς, από μακριά.

Μάλλον ξημέρωσε προτού πάω για ύπνο, αφού μετά από τόσο ποτό το ιερό κορμί χρειάζεται τη μάσα και την κάθαρση.

Το επόμενο πρωί ξημέρωσε φυσικά μετά το μεσημέρι.

Όταν βγήκα στο δρόμο ο ήλιος έκαιγε - τι ακριβώς δεν ξέρω. Θα μπορούσα να πάρω το μηχανάκι και ν' αρχίσω να κόβω βόλτες ή μπριζόλες, αλλά αντί αυτού πήρα τα πόδια μου. Και μετά πήρα τα βουνά -βλέπε λοφάκια- και τα λαγκάδια.

Ανήκω στη σχολή, την οποία ίδρυσα κιόλας, που υποστηρίζει ότι όταν περπατάς βλέπεις πολύ καλύτερα ένα τόπο, εντοπίζεις τις λεπτομέρειες που θα σου ξέφευγαν αν ταξίδευες μέσα σ' ένα κάρο ή καβάλα στη μοτοσικλέτα.

Ο δρόμος μου με οδήγησε σ' ένα χωριουδάκι πέντε χιλιόμετρα μακριά, που δε διέφερε και σε πολλά από όλα σχεδόν τα χωριά στην Ταϊλάνδη, εκτός από τα ορεινά φυσικά, εκεί όπου ζουν διάφορες φυλές. Η κεντρική του μίνι λεωφόρος ήταν ένα απέραντο παζάρι: κόσμος έρχονταν και πήγαινε πάνω σε μοτοσικλέτες -διπλοκαβάλα οι ξένοι, οικογενειακώς οι ντόπιοι- κοκόρια και όρνιθες κόβαν βόλτες από δω κι από κει, σκυλιά μισοκοιμούνταν στην άκρη ή ακόμη και στη μέση δρόμου, και κάποιοι απορούσαν ποιος είναι αυτός ο τρελός ο ξένος που περνά με τα πόδια από κει, έχοντας τα ακουστικά στ' αυτί και περπατώντας λες και τον κυνηγάει ένα τσούρμο από λέιντιμποϊς.

Τα καλά σ' αυτούς τους δρόμους τα συναντάει κανείς ανάμεσα στους προορισμούς. Μοναχικά σπιτάκια. Λιμνούλες. Δέντρα με χρώματα όλο ζωή. Ένα βόδι, μα τι βόδι!

Την απόλαυσα πολύ εκείνη τη μακρινή βόλτα.

Όταν επέστρεψα στο μεγαλοχωριό έκανα ό,τι ακριβώς απαιτούσε η περίσταση: αγόρασα ένα παγωτό για ν' ανταμείψω τον εαυτό μου. Όλε!
Το βράδυ ήταν λίγο πολύ το ίδιο με το προηγούμενο. Τα ίδια σκηνικά, οι ίδιοι σχεδόν άνθρωποι. Απλά διαφορετικό το φαγητό. Διπλό, γιάμι, μπέργκερ σ' ένα μαγαζί που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το θορυβώδες μπαράκι που κλείνει στις μία (όποιος ενδιαφέρεται για διαφήμιση, ας επικοινωνήσει με κάποιον άλλο).

Στη διάρκεια αυτού του σύντομου ταξιδιού δεν πήγα στο κινέζικο χωριό, ούτε και στους καταρράκτες, οπότε πρέπει να κάνετε λίγο υπομονή μέχρι ν' ανεβάσω φωτογραφίες απ' αυτά τα μέρη, κάτι που θα κάνω όταν επιστρέψω στη βάση μου. Στο μεταξύ μπορείτε να απολαύσετε αυτό το μετρίως μέτριο βίντεο με φωτογραφίες που έβγαλα στη διάρκεια της εποχής των βροχών, δηλαδή έναν Ιούνη πολλά χρόνια πριν. Κοπούν Χα (ευχαριστώ στα Ταϊλανδέζικα) για την κατανόηση.

Λάκης Φουρουκλάς
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.