Μια σκηνή

Για να ανθίσει να λάμψει και να αναδυθεί το "ωραίο", πάντα περνά πρώτα από τον "μακελάρη" του. Λένε πως στη βάση του ουράνιου τόξου (μετά την καταιγίδα) κρύβεται πάντα ένας θησαυρός.
Μια σκηνή πεδίο σύγκρουσης με τον εαυτό, με τους δαίμονές μας, με τους άλλους, με τους δαίμονες των άλλων. Μια σκηνή κόλαση... φωτιά, ένα "πύρινο αλώνι".

Αλλά και μια σκηνή που μεταμορφώνεται τελικά σε ολάνθιστο κήπο με τα πιο όμορφα λουλούδια... που δεν θα είχαν γίνει ποτέ τόσο όμορφα, τόσο ευωδιαστά, τόσο μοναδικά, αν πρώτα δεν είχαν περάσει από όλο αυτό το μακελειό.

Μια ιδέα που στην πραγματικότητα πραγματεύεται την αέναη συγκρουσιακή πορεία μέχρι την καθαρότητα, μέχρι το σημείο μηδέν, μέχρι το θάνατο.

Πορεία ζωής όλων όσων κατάφεραν ν’ αναγνωρίσουν και να σταθούν απέναντι στους δαίμονές τους. Να τους κοιτάξουν στα μάτια, να παλέψουν μαζί τους, ν’ αλληλοσπαραχθούν, να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να τα φέρουν στο φως.
Εκεί θα περιμένει το άνθος που αναδύθηκε μέσα απ’ τα νερά ολοκάθαρο, ολάνθιστο, τόσο μοναδικά ωραίο.

· το πεδίο των μαχών, το πύρινο αλώνι
· το μονοπάτι που θα οδηγεί στην….
· στέρνα των ανθών των ωραίων..

Η σύγκρουση με τους δαίμονες φέρνει φωτιά που λαμπαδιάζει τα πάντα.Κι όλα κόλαση γύρω..

Στο μυστήριο αυτό μονοπάτι, το τόσο μοναδικό για τον κάθε ένα, μαζεύουν τα φθαρμένα κομμάτια, ανασυντάσσονται και με κόπο πολύ φθάνουν …..
Στη στέρνα που γεμίζει αργά από κατάβαθα νερά που φέρνουν μαζί τους το πρώτο άνθος που δειλά σχηματίζεται κι είναι πανέμορφο.
Στο αλώνι πίσω οι φωτιές ακόμα καίνε..

Ζευγάρια ανθρώπων και δαιμόνων σπαράσσονται.

Τα νερά φέρνουν κι άλλα άνθη ακόμη πιο όμορφα, και μαζί μυρωδιές και πλάσματα λαμπερά και γαλήνια.
Τα νερά πολεμούν τη φωτιά ασταμάτητα και της κλέβουν τα πιο όμορφα υλικά της. Τα πλάθουν, τα σμιλεύουν και γεννούν πλάσματα αέρινα, αιώνια, αστείρευτα, γενναία.

Μια παράξενη σιωπή απλώνεται στ΄ αλώνι, λίγο πριν την ώρα την στερνή.
Όλα μοιάζουν έτοιμα να συνθλίψουν και να συνθλιβούν.
Η άγρια ησυχία μέσα απ’ την αστείρευτη υπομονή της γίνεται έκρηξη τρομερή.
Όλα τα «καλούδια», τα πάθη, οι έρωτες, σκορπούν στον αέρα.
Χτυπούν και κομματιάζονται στους αόρατους τοίχους του σύμπαντος, στους αόρατους τοίχους που ορθώνονται μέσα μας.

Εκεί θα περιμένει το άνθος που αναδύθηκε μέσα απ’ τα νερά ολοκάθαρο, ολάνθιστο, τόσο μοναδικά ωραίο.

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.