Ο Μαγικός Τρόπος





Το αυγό: 

Την πρώτη φορά, στα 18 μου, θυμάμαι ο μαγικός τρόπος ήταν ένα τηγανητό αυγό. Ένα κοινό τηγανητό αυγό, σαν τα δεκάδες, για να μην πω εκατοντάδες που είχα καταναλώσει όλη μου τη ζωή έχοντας το προνόμιο να έχω πρόσβαση σε χωριάτικα αυγά, καθώς και σε γιαγιά καλαματιανή που με μεγάλωσε και που είχε εθισμό στο τηγάνισμα. Μιλάμε για πολύ αυγό όμως. Ήταν απόγευμα λοιπόν, ήμουν στην κουζίνα της γιαγιάς, στο ισόγειο, δίπλα η μητέρα μου, η γιαγιά και ο παππούς. Κι εγώ είχα μπροστά μου ένα τηγανητό αυγό, που μου είχε φανεί το πιο ευλογημένο τηγανητό αυγό που είχε ποτέ τηγανιστεί. Ένιωσα ξανά καλά, κι ας μην κράτησε πάρα πολύ, ήταν η πρώτη φορά που βίωνα πάλι κάτι «φυσιολογικό» μετά από μήνες. Την ίδια μέρα το μεσημέρι είχε προηγηθεί η φράση του γιατρούλη: θα γίνεις καλά, θα περάσει. Πολύ συχνά ένα «θα γίνεις καλά, θα περάσει» δε σε πείθει και πολύ. Εκείνο όμως με έπεισε. Με έπεισε γιατί με εξέπληξε αφάνταστα. Απέκλεια κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Κι όμως έτσι είπε ο αγαπητός κύριος γιατρούλης. Κι έτσι έγινε στην πορεία, αργά και βασανιστικά μεν, πέρασε όμως. Ή έτσι νόμιζα.

Η Αμελί: 

Μια άλλη φορά, στα 22 μου, θυμάμαι πως ήταν η Αμελί. Στο σαλόνι της μητέρας μου, βραδάκι, κι εγώ χουχούλιαζα στον καναπέ, ή μπορεί και να είχα στρωθεί στο πάτωμα, στρωματσάδα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα αυτήν την ταινία, είχε ήδη γίνει δική μου. Εκείνη τη φορά όμως μου υπενθύμισε πως θα ήταν εκεί για μένα αν τη χρειαζόμουν και να βασίζομαι πάνω της. 

Η μουσικοκινητική: 

Μιαν άλλη φορά πάλι στα 27 θυμάμαι πως ήταν μια ανακοίνωση για σεμινάρια μουσικοκινητικής. Ζόρικα τα πράγματα και τότε, είπα θα το παλέψω όμως, κι έτσι έγινε. Γράφτηκα στα σεμινάρια και είχα έτσι ένα θεραπευτικό μπούσουλα μια φορά τη βδομάδα. Γνώρισα χαρούμενους ανθρώπους κι έκανα χαρούμενα πράγματα. Παλιμπαίδισα με την καρδιά μου. 

Η Barbara Sher: 

Μιαν άλλη φορά στα 31, ήταν ένα άρθρο για ένα βιβλίο της Barbara Sher, με τίτλο Refuse to Choose. To νοίκιασα online και από τις πρώτες σελίδες ήταν μια αποκάλυψη. Μπορεί στον οποιονδήποτε να μοιάζει με ένα κοινό βιβλίο αυτοβελτίωσης και ίσως να είναι. Εμένα ήταν σαν να πήρε μια ντουντούκα και να μου έκραξε μέσα στο τύμπανο: Είσαι φυσιολογικήήή, μην τους ακούς τι λένε οι άσχετοι!! Υπάρχουν πλήθος τέτοια φρικιά “scanners” σαν κι εσένα και υποφέρουν όπως κι εσύ, τουλάχιστον μέχρι να αποδεχτούν αυτό τους το στοιχείο ως ευλογία και όχι ως κατάρα. 

Κονσέρτο 43 σελίδες: 

Και μετά από τη μεγαλύτερη όλων των δυσκολιών, ήταν εκείνο το κονσέρτο. Δε χρειάστηκε να το ακούσω. Δε χρειάστηκε να το παίξω. Το είχα παίξει ήδη. Το είχα βγάλει νότα νότα. Είχε πάρει μήνες, μπορεί και πάνω από χρόνο δε θυμάμαι. Τι ήταν εκείνο το κονσέρτο; Ήταν δε θυμάμαι πόσες παραλλαγές, και βαριέμαι και να το ψάξω τώρα, μπορεί πάνω από 20 και θυμάμαι πως το να βγάλω την καθεμία μου είχε φανεί άθλος. Τις έβγαλα όμως όλες τις ρημάδες και πήγα και το έπαιξα στις εξετάσεις. Ήταν το μόνο παράδειγμα που είχα για να πειστώ πως από το απόλυτο, το απόλυτο, το απόλυτο μηδέν μπορεί να συμβεί κάτι πλήρες και υπέροχο. Και το είχα ήδη κάνει. 

Και οι φίλοι, αυτοί οι φίλοι που σκάνε εκεί που έχεις ξεγράψει τον εαυτό σου από το τεφτέρι τους ή που δε γνωρίζεις καν πως βρίσκεσαι μέσα σ’αυτό. Αυτοί οι φίλοι με τις τόσες φορές έχουν συσσωρευτεί. Και είναι από εκείνους που ξέρουν να χαίρονται και με τη χαρά σου. Μαγικός τρόπος υπάρχει πάντα, αρκεί να θες να τον βρεις. Και θες. Και τον βρίσκεις. Αμέτρητες φορές. Όσες χρειάζεσαι. Να αγαπάς τον εαυτό σου. Αυτό είναι το μόνο, το μόνο, το μόόόνο που έχεις να κάνεις σ'αυτή τη ζωή και τα άλλα όλα έρχονται. Εγώ όπως και να έχει, όποιος, όποια κι αν είσαι, όπου και να είσαι, σ'αγαπώ πολύ!

Κείμενο: Βιβιάνα Αλεξοπούλου
Σκίτσο: Βιβιάνα Αλεξοπούλου (Kleiwthalia) 

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.