ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΛΙΑΚΑΔΑ ΓΚΡΙΖΑ



Ανοιξιάτικη λιακάδα φονική σαν προδοσία στο γκρίζο της κατάθλιψης.
Σκορπάει τη μαυρίλα του κόσμου μου
κι αυτή κυνηγημένη τρέχει να βρει καταφύγιο,
άσυλο εντός μου.
Είναι φοβισμένη κι ανελέητη γι αυτό.
Με έχει ερωτευτεί μου ψιθυρίζει κι ο έρωτας είναι σκληρός αφέντης, 
δεν γνωρίζει κανόνες, νόμους, 
δεν έχει λύπηση, 
μόνο επιτακτική ανάγκη να ικανοποιήσει την ανάγκη.
Γι αυτό με τρέφει κι αυτή με σκοτεινιά κι απόγνωση.
Γυρεύει να με κρατήσει δικό της, να με κατέχει.
Όχι δεν αγαπάει, μόνο τρέφεται.

Έξω ένας ήλιος λαμπρός καγχάζει,

αλαζόνας στον θρίαμβο του, ανελέητος στη νίκη του.

Δαγκώνω το χείλος με τρόπο, σκύβοντας το κεφάλι να μη με δει,

να μη προσθέσω κι εγώ την ήττα μου στο θρίαμβο του.
Σκέφτομαι τα λόγια του ποιητή στρεβλά, παραλλαγμένα,

"και τώρα τι θα γίνει χωρίς τα σύννεφα; Ήταν κι αυτά μια κάποια λύση".

Ούτε ο ήλιος όμως, ούτε η κατάθλιψη νοιάζεται.

Ο καθένας έχει τη δική του γιορτή, εγώ αποτελώ το επίσημο πιάτο.

Σημ. Μην μπερδευτείτε, δεν είναι ποίηση, είναι η αλήθεια

(Ήταν τότε η αλήθεια, όχι πλέον.)
21 Μαρτίου 2017
Μανόλης Κωνσταντάκης ©
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.