Έτσι την σκεφτόμουν... Όχι μόνο Τσίπρας κι Ερντογάν.. και λίγος έρωτας χρειάζεται στη ζωή !





Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξύπνησα…. Τα φρένα κάποιου αυτοκινήτου. Μετά ακούστηκαν κάτι φωνές. Μετά λίγα γέλια. Ύστερα απόλυτη ησυχία. Νομίζω κατάλαβα….. Έσκυψα λίγο στην άκρη της κουρτίνας. Άκουγα την ανάσα της να πηγαινοέρχεται βαθιά μέσα στο στόμα της.. Τα μάτια της άστραφταν …κάτω απ’ το μεταξωτό της φουλάρι φώτιζαν οι ώμοι της… οι γραμμές του λαιμού της, τα δυνατά της χέρια, η λίγο αρσενική δόση στο στήσιμό της….. πάγωσαν το αίμα μου … σκιάχτηκα… Χώθηκα βιαστικά κάτω απ’ τα στρώματα… μα που ο ύπνος να με πάρει….

Τη σκεφτόμουν… το όμορφο αυτό σώμα με τις υπέροχες συμμετρικές του σκιές…. Εκείνη η λευκή ακινησία των γυμνών αγαλμάτων ερχόταν μπροστά μου και βυθιζόταν βαθιά μέσα στο νου μου…. Σαν μια ένθεη διακαής όσμωση που τρυπούσε γλυκά τις ημιπερατές μεμβράνες μου.

Στήριξε κι έγειρε λίγο πίσω το κορμί της πάνω στα δυνατά της πόδια. Είχε το ένα γόνατο λυγισμένο σαν ένα εγκάρσιο κύμα, σαν καλοφτιαγμένο τόξο που σε στόχευε… Τα χέρια της κρέμονταν με χάρη κάτω απ’ τους ώμους της. Το στήθος της ολόρθο, κουνιστό αγκομαχούσε γλυκά … Δυό ροδοκόκκινα μυτερά σπαθιά τα ολόγλυκα στήθη της στριμώχνονταν να ξεφύγουν, να πεταχτούν έξω στο δροσερό αεράκι της νύχτας. Μες στο σκοτάδι το κορμί της…. Ολόφωτο… σαν ευλογία….. Ο άντρας τη φοβάται λίγο τη γύμνια του… Το θηλυκό είναι πιο ξετσίπωτο. Όλη η σοφία του κόσμου έσβηνε μπροστά σ’ αυτή τη γλύκα των αισθήσεων που χόρευαν μέσα μου…..... Ερεθιζόταν της υπάρξής μου τα κέντρα…. Πυρωμένος σα σίδερο ήθελα να βάλω φωτιά στην κάμαρα και να τρέξω έξω να σωθώ….

Με κολλημένο το σάλιο στον ουρανίσκο ένοιωθα της ωμοπλάτης μου τα κόκκαλα να ανοίγουν και να κλείνουν σαν τα φτερά του Κόνδορα των Άνδεων, κι ένοιωθα τους λυγμούς μέσα στην πρωτόγονη ηδογόνο σκοτεινή σπηλιά της να σπαράσσουν μέσα μου και να ρουφάνε τον οίστρο μου…. την ύπαρξή μου όλη, στη δίνη και στις δονήσεις των ιχνών της που ήταν παντού, στο νου, στο σώμα, στην ψυχή μου……..

Σαν ντελικάτο άλογο να καλπάζω στο λιβάδι, να γεννώ κοπριά, κάτουρο και σπέρμα…. Να τη θαυμάζω και να τη φτερουγίζω πάνω απ’ τις πιο ψηλές κορφές… να πατώ στο κεφάλι τον όφι μαζί της… να σκορπώ τους φόβους της, να καρπίζω το πνεύμα και τη μήτρα της…. να με τυλίγει σα ζεστή προβιά η ψυχή της, ν’ ακουμπά τα δόντια της στο μυαλό μου…

Τα δύσκολα λοιπόν με γοητεύουν ……κι οι αναποδιές, το άγνωστο, οι κάψες, η αποτυχία… Ναι μα κι ο ιδρώτας ο ζωντανός και το αίμα που σαλεύει μέσα της, οι βαθιές ζωογόνες ανάσες της, οι μυρωδιές και τα τερτίπια της, εκείνη η βελούδινη αγριότης της που με μαγεύει… οι ιερές ανησυχίες των σπλάχνων της, η ολόγλυκη γεύση της πηγής της……… Ο θυμός των ματιών της, το βλέμμα, τα χείλη… η τρυφεράδα της μύτης της…… του κορμιού της η άσπιλη αρένα…. Τα άκρα της, χέρια και πόδια … ικανοί οδηγοί στα μονοπάτια τα δύσκολα ….κι εκείνες οι πατούσες της με τα όμορφα δάχτυλα… οι γήινες βάσεις της.. παράδεισοι επίγειοι… πως μου σαλεύουν το νου….

Μια στήλη γεμάτη πνεύμα και φως… κι αγάπη….

Κι εγώ ζητιάνος περήφανος προστάτης της ασκήμιας μου… της δύναμής της….

Έρωτας στη χάση του φεγγαριού…

Φιλί μαχαίρι…

Της αγάπης αγώνας…

Της λευκής Περιστέρας η ζεστή αγκαλιά…. να κρεμιέται πάνω στην αλλοπρόσαλλη φύση μου , στο βάραθρο μέσα μου, στην τρέλα , στους δαίμονές μου.

Στο φως του ήλιου που ξεμύτισε, η ευωδιά των σεντονιών που αναδυόταν γλύκανε εκείνο το πρωινό.

Την άλλη νύχτα βαθιά μεσάνυχτα την ένοιωσα να περνάει απ΄ τα ρουθούνια μου, να καβαλικεύει την ανάσα μου και να στρώνει λεμονανθούς να κοιμηθεί στα σωθικά μου… σβήνω το λύχνο και ανοίγω φτερά για του γαλαξία το άπειρο…. Μ’ εκείνη ξαπλωμένη γυμνή μέσα μου… στων λεμονανθών τα πούπουλα τ’ αρωματισμένα…..




Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.