Γάτος ονειροπαγίδα


Έρχεται η στιγμή που τα μάτια κλείνουν και ξεχνούν το τώρα. Πέφτει άσπρο πανί και ξεκινάει το έργο. Έργο που μπορεί να έχεις δει, αλλά μπορεί και να βλέπεις για πρώτη φορά.

Ξεκινά και σε κάνει δικό του, σε κάνει πρωταγωνιστή του για μερικά δεύτερα που για εσένα φαίνονται ώρες. Ο Μορφέας σε καλωσορίζει και σου ανοίγει την πόρτα. Εσύ μπαίνεις διστακτικά, σαν το σκέφτεσαι θέλεις να βγεις μα η πόρτα πίσω κλείνει. Δεν έχεις λοιπόν άλλη επιλογή, στέκεσαι και περιμένεις.

Φτάνουν κάτι περίεργες μορφές να σε τραβήξουν πιο μέσα. Τις ψυχολογείς και τις εμπιστεύεσαι για λίγο. Σε παίρνουν μαζί τους και αρχίζεις την ιστορία τους, με κανονικούς διαλόγους. Όλα κυλούν καλά, οι διάλογοι πάνε όπως αρμόζει και η ιστορία εξελίσσεται.

Ξαφνικά οι μορφές αλλάζουν γύρω σου. Οι άγγελοι έγιναν φίδια και τα πουλιά κοράκια. Μαύρο πέπλο που σε πνίγει απλώθηκε παντού και η γη αργά βουλιάζει. Δεν έχεις που να κρατηθείς και που να ορθοποδήσεις. Ένα ανελέητο βουητό σε πασπατεύει και σου ραγίζει το εσωτερικό. Είσαι μόνος… δεν ακούει και δεν βλέπει κανείς όσα νιώθεις αυτή την στιγμή. Θέλεις να βρεις αυτή τη ρημαδιασμένη πόρτα και να βγεις από εκεί μέσα. Μάταια όμως, η πόρτα άφαντη.

Ένας γνωστός ήχος σε αποσυντονίζει από την εσωτερική μαυρίλα. Ακολουθείς τον ήχο και απομακρύνεσαι από το ναρκοπέδιο δίχως γρατζουνιά. Ο ήχος όλο και δυναμώνει καθώς τον αφουγκράζεσαι καλύτερα. Βλέπεις την πόρτα και τρέχεις καταπάνω της. Σου την ανοίγει μια μορφή που ούτε πρόσεξες από την λαχτάρα σου να βγεις από κει μέσα. Το σώμα σου εκρήγνυται και τα μάτια σου ανοίγουν με τυφλού λαχτάρα. Γύρω σου όλα γνωστά και στη θέση που τα είχες αφήσει πριν ξαπλώσεις.

Δίπλα σου ο γάτος που νιαουρίζει και σε κοιτά με τα καταπράσινα, μπιρμπιλωτά του μάτια. Σηκώνεσαι μηχανικά για να του βάλεις να φάει, στέκεσαι λίγο στα πόδια σου και συνειδητοποιείς πως είναι πολύ νωρίς για φαγητό. Η μορφή του την ώρα που ξύπνησες,αυτό το βλέμμα λαχτάρας κάτι σου θύμιζε. Και όχι το βλέμμα παρακαλετού για φαγητό.

Μα φυσικά… το αντίκρισες λίγο πριν βγεις από την πόρτα του ονείρου. Αυτός ήταν ο ήχος που σε απομάκρυνε. Είδε το σώμα σου να βασανίζεται και σε τράβηξε μακριά. Μπορεί να μην έδιωξε το όνειρο, μα έδιωξε εσένα από αυτό. Αυτός ο γάτος.. . είναι κάτι παραπάνω από γάτος τελικά, είναι σαν μια ονειροπαγίδα.


                                                             Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.