Αναστενάρια- δύο μήνες πριν την πυροβασία. Μια συναισθηματική πρώτη θεώρηση


Χωρίς να κάνω κάποια ενημερωτική εισαγωγή για το τι είναι και από πού κατάγεται το έθιμο της πυροβασίας στη χώρα μας, ξεκινάω με μια διαφορετική οπτική του θέματος, αυτή της συναισθηματικής αντίδρασης από την πλευρά του εν δυνάμει ή και του ενεργού αναστενάρη.
Πολλές φορές, ο άνθρωπος που έχει ήδη πάρει μέρος στα αναστενάρια στο παρελθόν ή και κάποιος που απλώς σκοπεύει να δοκιμάσει για πρώτη φορά, 40 με 60 ημέρες πριν του Αγίου Κωνσταντίνου αρχίζει να νοιώθει την αναστάτωση και την προσμονή της πυράς. Το συναίσθημα αυτό σταδιακά κλιμακώνεται, με συμπτώματα αγρύπνοιας, ταχυπαλμίες, ανησυχία, αίσθημα ανεκπλήρωτου, έντονα συγκινησιακά επεισόδια, λαχάνιασμα, ρίγη.

Στο άκουσμα του 8άσημου ρυθμού του νταουλιού και της λύρας βιώνονται συναισθήματα σχεδόν ερωτικής ταραχής, σαν να ακούει κανείς τη φωνή αγαπημένου προσώπου μετά από καιρό απουσίας του. Το "φτερούγισμα" στο στομάχι, η ερυθρότητα του προσώπου, η ακατανίκητη επιθυμία να σύρει τα πόδια  στον αργό, χαρακτηριστικό ρυθμό  του τραγουδιού- "Ο Κωνσταντίνος ο μικρός, ο Μικροκωνσταντίνος"-, η γενικότερη αίσθηση ότι ίπταται, κορυφώνονται την παραμονή της εκδήλωσης, ειδικά εάν βρίσκεται με άλλους αναστενάρηδες σε κάποιο κονάκι κοντά στον λατρευτικό τόπο της πυροβασίας.

Οι γηραιότεροι  έχω προσωπικά ακούσει να το το αποκαλούν αυτό "Δρόμο". Μπορούν κοιτάζοντας έναν επίδοξο αναστενάρη να του πουν αν "έχει δρόμο" ή όχι, αν είναι έτοιμος δηλαδή να περάσει την πυροβασία, την τελική κάθαρση, ή όχι.

Η πυρά η ίδια αντιμετωπίζεται ως θεραπευτική, λυτρωτική και ουδόλως επικίνδυνη. Πολλοί λένε πως η ταπεινότητα, ο σεβασμός απέναντι στη φωτιά, βοηθάει στην αποφυγή του καψίματος των πελμάτων. Η υπερβολική εμπιστοσύνη δηλαδή στο "εγώ δεν καίγομαι", λειτουργεί αντίθετα. Τη φωτιά ο πυροβάτης την πλησιάζει παρακλητικά, αποζητώντας την κάθαρση και όχι επιδεικτικά για να αποδείξει την ακαΐα.

Για πολλούς αυτά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως έχουν βαθιές ρίζες στα λατρευτικά έθιμα και την ιστορία του τόπου και του λαού μας. Πιστεύω πως είναι τόσο βαθιές οι ρίζες αυτού του δρώμενου που ενώνουν την παλιά αρχαία θρησκεία και τις αρχέγονες δοξασίες με τον χριστιανισμό, σε ένα επίπεδο βιωματικό και όχι θεωρητικό. Ότι οι ιερές σύνοδοι έκαναν με τις κατά καιρόν αλλαγές και τις αποφάσεις τους, στην προσπάθειά τους να "εξελληνίσουν" τη χριστιανική θρησκεία, έκαναν έθιμα σαν τα αναστενάρια στην πράξη, στη ζωή και την καθημερινότητα των απλών πιστών.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.