Η ΔΙΨΑ

Eugene Delacroix

Στις στοιχειωμένες πόλεις
οι μόνοι ασφαλείς είναι τα φαντάσματα.
Δεν χρειάζονται πλέον το σκοτάδι για να κυκλοφορήσουν ανάμεσα στα ερείπια.
Δεν χρειάζονται παρά μόνο την απάντηση στο γιατί έγιναν φαντάσματα.
Όσοι ζωντανοί απομένουν, βασανίζονται περισσότερο από την δίψα.
Η αποφορά της σήψης κι οι εκρήξεις γίνονται μέρος της καθημερινότητας.
Βγαίνουν τις νύχτες
σε απέλπιδες εθιμοτυπικές επισκέψεις στην πλησιέστερη υπαίθρια αγορά κατεστραμμένων ζωών.
Η πείνα αργεί πιο πολύ από τη δίψα.
Στις στοιχειωμένες πόλεις
το καλοκαίρι είναι η κατάρα των ζωντανών.
Περιμένοντας την επόμενη έκρηξη.
Θεόκουφοι και τυφλοί.
(...........)
Σου στάλαζα λίγα πολύτιμα δάκρυα στο στόμα,
τα πνευμόνια σου άφηναν σφυριχτό τον αέρα να βγαίνει συννεφάκια ροζ.
Δεν είχες κορμί να σ αγκαλιάσω.
Έγινες κι εσύ ασφαλής.
"Η δίψα."
Είπες.
Μόνο.
Δεν ρώτησες ποτέ "γιατί".



Μανόλης Κωνσταντάκης ©

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.