Οι κεραμιδόγιατροι - (Άνα Ζουμάνη)



Είδα κάτι εργάτες να δουλεύουν πάνω σε κάτι στέγες και να αντικαθιστούν τα κεραμίδια που είχε πάρει ο αέρας, από τις 7 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα. Το ξέρω, τέσσερις φορές πέρασα με το ποδήλατο από εκεί..

Τη στιγμή που νιώθοντας ίλλιγγο κοίταζα προς τα πάνω, με εξέπληξε το πόσο ξέγνοιαστοι ήταν οι εργάτες. Δεν φαίνονταν να σπαταλούν ούτε μια σκέψη για το αν είναι δίκαιο που ήρθαν στη ζωή για να επισκευάζουν -με κίνδυνο θανάτου- τις στέγες κοκκινομάγουλων -από την μπίρα- Γερμανών. Να τις σκεπάζουν, ή να τις επισκευάζουν για να μη βρεχτεί καμιά νωθρή Γερμανίδα, απ’ εκείνες που πληρώνονται για να κάθονται, με λεφτά που οι ηγέτες της ρουφάνε από τους Έλληνες.

Αντιθέτως, φαινόταν σαν να μην υπήρχε κάτι πιο σημαντικό γι’ αυτούς στη ζωή, από το να στρώνουν κεραμίδια, από το πρωί ως το βράδυ, όσο γίνεται πιο καλά.
Ήταν κεραμιδόγιατροι. Γύρω τους υψώνονταν δέντρα, είδα κι έναν σκίουρο.
Ήρθαν σύννεφα, ήρθε βροχή, έφυγαν τα σύννεφα, ήρθαν πάλι, έφυγαν και βγήκε ο ήλιος. Όμως όλοι τους ήταν επικεντρωμένοι στα κεραμίδια. Όλη τους η ανησυχία ήταν αφιερωμένη σ΄αυτά.
Το όλο… σα να ήταν μέρος του συμπαντικού μηχανισμού (σαν;).

Υπήρχαν μεγαλοφυίες μεταξύ των κεραμιδογιατρών, πού όλα τα πετύχαιναν με το πρώτο. Μετά ήταν οι σκεπτικοί, οι προσεκτικοί και ήταν και κάποιοι άλλοι που πήγαιναν σχολαστικά με το πρωτόκολο.
Και ήταν και οι θεατές. Με λίγα λόγια ήταν σαν να είχε συγκεντρωθεί όλη η ανθρωπότητα γύρω από τα σπίτια με τα χαμένα κεραμίδια.

Και ήρθε το διάλειμμα. Και ένας παρευρισκόμενος θεατής, γύρω στα 60, σκούρος στο χρώμα, μοίραζε πούρα, α λα Κούβα, μόνο φθηνότερα.
Οι κεραμιδόγιατροι τον κοίταζαν έκπληκτοι και ένας είπε: «Στην οδό Πούσεμούκελ γωνία Φριτσχόφεν, νούμερο 1, ο αέρας σήκωσε και πήρε το μισό το σπίτι!».
Πιστεύω πως εκείνο το μήνυμα ήταν ένα είδος ανταπόδοσης για τον άντρα με τα πούρα. Ένα αληθινό νέο!
«Πω! Είναι δυνατόν;», είπε εκείνος με ευγενή έκπληξη και έφυγε ικανοποιημένος.


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.