Άγιος Ποταμός



Μέσα στα δάχτυλά σου σπαρταράει ο κόσμος σου
Ολάκερο ένα σύμπαν τρεμοαρπίζει
Αστέρι έχει σταθεί πάνω στο μέτωπο
Κι Ηριδανούς στα μάτια σου φεγγίζει.
Από του ύπνου το κρασί σαν κέρασαν
Άγγελοι τα γλυκόπικρά σου χείλη
Κατέβηκαν κι αόρατοι μετάλαβαν
Άγια φωτιά απ του νου σου το καντήλι.
Θα σε κρατούν θαρρώ δεμένο από τα πόδια σου
Της γης παιδιά και δαίμονες της ύλης
Αλλιώς πώς να εξηγήσω πως δεν πέταξες
Ψηλά μακριά απ το άνοιγμα της πύλης
Δυο χέρια σαν φτερούγες που τσακίζονται
Πάνω σε βράχια μνήμης ξεχασμένης
Τινάζονται, πονούν, απογοητεύονται.
Αλήθεια μνήμα εσύ μονάχα μένεις;
Πώς να σε πείσω να σταθείς αντίκρυ σου
Και όπως σε κοιτώ να δεις εσένα
Τη λάμψη απ το στιλέτο κρύψε! Λάμπουνε
Χιλιάδες όνειρα που καρτερούν εσένα
Η σκέψη σου ντυμένη με ηφαίστεια
Σβηστά φαντάζουν μα αλυχτούν κι αχνίζουν
Ποιος τάφος άλλος θα άρμοζε ή θα χώραγε
Του Έρωτα τα κόκκαλα που ασπρίζουν;

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου


στη φωτογραφία ο ποταμός Ηριδανός Αττικής
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.