ΑΦΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ



Μου αρέσει να κάθομαι στη θάλασσα 
το απόγευμα στα βράχια, 

μόνος,

με ποτό και τσιγάρα, 
να ακούω τα κύματα να σκάνε, 
ν αγναντεύω το πέλαγο
ανταριασμένο 
να φτύνει αφρούς
στη λύσσα του
να ξεσπάσει.
Του κουβαλάει ο αγέρας
τα σύννεφα
σούρνοντας τα από τα μαλλιά,
ανάκατα,
σ` όλο τον ουρανό
κι αυτά να κλαίνε βροχή
κι ολολυγμούς 
κεραυνού.
Μου καίει τα πνευμόνια
ο καπνός και το οινόπνευμα
όπως καταπίνω μαζί
γουλιές αρμύρα
απ αυτή που κερνάει ο άνεμος,
ή είναι των ματιών μου;
(Δεν ξέρω)
Σωθήκαν οι λέξεις
κι αν είχα κάτι να πω,


Εσύ πώς να τ` ακούσεις;

Κάθομαι λοιπόν


κι αγναντεύω

σιωπηλός

το πέλαγο,
καλωσορίζω 
τα κύματα
που στεφανώνουν
μ` άσπρους αφρούς τα βράχια,
σίγουροι μελλοντικοί νικητές,
σ` ένα μέλλον
που άλλα μάτια 
θα ατενίζουν το πέλαγος,
όταν θα έχω γίνει


Αφρός Στον Άνεμο

να ψιθυρίζω τραγουδιστά


το όνομα Σου.






Μανόλης Κωνσταντάκης ©



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.