Πίσω απο τα σίδερα



 Έχω γαντζώσει με τα χέρια του πυρετού
 τα σίδερα που από τον κόσμο με χωρίζουν.
 Ακροπατώντας πάνω στο κρεβάτι
 που με φιλοξενεί κοντά τέσσερα χρόνια,
 προσπαθώ να δω λίγον ουρανό.

 Είναι άνοιξη
 και οι μυρωδιές από της γης τους οργασμούς
 αναστατώνουν το σώμα μου…
 Καθώς βλέπω το κομμάτι του ουρανού που μου αναλογεί,
 (κανονικό παραλληλόγραμμο),
 τα χείλη μου αναχαράζουν σε ειρωνικό χαμόγελο:
 Εγώ είμαι αυτός που το βλέμμα του
 καμιά Γεωμετρία δεν το σκλάβωνε;

 Είκοσι χρόνια!...
 Τρομαχτικός ο χρόνος που με περιμένει…
 Τα νύχια μου ξύνουν την σκουριά του σίδερου,
 και τα δάκρυα βρέχουν τα γένια που έχουν ασπρίσει.
 Προσπαθώ να θυμηθώ τη ζωή,
 προσπαθώ να θυμηθώ τους ανθρώπους,
 κάπου μακριά, οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο ανέμελο,
 χαρούμενο, λεύτερο…

 Κρεμιέμαι πάνω στα κάγκελα,
 και προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από τη ζωή.
 Όμως, τι φρίκη!...
 Τα μόνα που η θύμηση φέρνει μπρος μου,
 είναι ένα ματωμένο πτώμα
 και τα βλοσυρά βλέμματα του Κακουργιοδικείου…

 Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.