Ονειροφάη


Αν μπορούσα να πιάσω
Της κλωστούλας την άκρη
Να τραβήξω να τρέξει
Σαν ποτάμι το δάκρυ
Δεν θα έστεκα τώρα
Φουσκωμένη μ΄ αντάρα
Μια διέξοδο θα χα
Μιαν ευχή, μια κατάρα

Αν μπορούσα να φύγω
Μακριά απ’ το εδώ μου
Αν θυμόμουν λιγάκι
ό,τι ήταν δικό μου
Δε θα χλεύαζα τώρα
Τον μικρό εαυτό μου
Ίσως να μουν μεγάλη
Μ΄ έναν τρόπο δικό μου

Αν δεν κάνω τον κόπο
Να γυρίσω κοντά μου
Θα με τρων τα ρημάδια
Τα ίδια τα άντερά μου
Δε μπορώ δε μ΄ αντέχω
Να σκορπίζω το νου μου
Στο μικρό μου κελί
Κακέκτυπο τ΄ εαυτού μου

Σαν μικρή Ποσειδώνα
Με μπροστά της αγώνα
Εκκολάπτομαι αγάλι
Σ΄ ηφαιστείου αγκάλη

Το όνομά μου είναι Ονειροφάη. Σας τρώω τις νύχτες, σας χορταίνω τις μέρες. Αυτή είναι η αποστολή μου. Και τώρα θα γεννήσω μέσα από το αλλασσόμορφο μυαλό μου την Ονειροφάη την Δριμύτερη . Καλό βράδυ…

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.