Γυμνάσματα στα Χαικου...



Τα χαικου είναι μια μορφή ποίησης. Πατρίδα τους είναι η Ιαπωνία. Ξεκινούν από τα βάθη των αιώνων σαν μια ελιτίστικη έκφραση των διανοουμένων, που με αυτά έδειχναν την υπεροχή τους έναντι των ποιητών που έγραφαν μακροσκελή ποιήματα. Με τα χαικού οι ποιητές προσπαθούν να δώσουν ένα δυνατό, ολοκληρωμένο μήνυμα, σε 17 το πολύ συλλαβές. Τα μικρά αυτά ποιήματα μπορεί να μιλούν για τα πάντα. Από μια μικρή λυρική περιγραφή ενός φαινομένου της φύσης, όπως είναι το άνοιγμα ενός λουλουδιού, η πτώση ενός κεραυνού, τα χρώματα σε ένα ηλιοβασίλεμα, για να φτάσουν σε ανώτερα συμπυκνωμένα νοήματα. Τα χαικού έχουν μία έντονη χροιά ιμπρεσιονισμού.


 Γράφω μουσική με μια νότα.
 Με τον ήλιο ΜΙ
 στα σύρματα της ΔΕΗ…

 **********************************

 Ποίηση…
 Ό,τι δεν μπορεί
 να πει η σιωπή…

 **********************************

 Αναμνήσεις…
 Έρχονται τη νύχτα σαν τους βρικόλακες,
 διψασμένες για αίμα…

 **********************************

 Όλη η ζωή μας ένας λυγμός…
 Σπάνια φτάνουμε μέχρι το τέλος
 για να βάλουμε τα κλάματα…

 **********************************

 Από το όλον φτάσαμε στο τίποτα.
 Και από κάτοχοι ενός ονείρου,
 ενός εφιάλτη γίναμε κάτοχοι.

 **********************************

 Η αγάπη ήρθε στην ώρα της.
 Μετά άργησε. Μετά άργησε κι άλλο. 
 Και ύστερα χάθηκε…

 **********************************

 Ρακοσυλλέκτες ονείρων
 μας κατάντησαν
 οι ουδέποτε ονειροπολήσαντες…

 **********************************

 Κοιτούσα την φωτισμένη βιτρίνα
 Το παιδάκι κοιτούσε κι αυτό
 Ευτυχώς ήταν μπροστά μου.
 Δεν είδα τα δάκρυά του...

 **********************************

 Χτες τη νύχτα είδα ένα όνειρο:
ότι μπορώ να ονειρεύομαι ακόμα...

 **********************************

 Κάποτε πηγαίναμε
 Παρα θιν αλός
 Τώρα πάμε
 Παραφίν αλός...

***********************************

Πνιγμένα παιδάκια στο Αρχιπέλαγος.
Έσφιξα τα χέρια μου.
Τα ένιωσα ιδρωμένα.
(Αργότερα είδα ότι ήταν αίμα)…

Δημήτρης Μπούκουρας


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.