Σκέψεις για την οικογενειακή βία- κακοποιημένες γυναίκες



Υπάρχουν ζευγάρια και οικογένειες όπου η βία είναι πραγματικά καθημερινότητα. Δεν αναγνωρίζεται ως κάτι εξαιρετικά κακό, αφού σαν προσαρμοστικό ον ο άνθρωπος μαθαίνει να αλλάζει τον εαυτό του, τη συμπεριφορά και την ψυχοσύνθεσή του ώστε να ανταποκρίνεται όσο καλύτερα μπορεί στο περιβάλλον του. Έτσι κάτι το οποίο την πρώτη φορά που συμβαίνει φαίνεται άσχημο, όσο συνεχίζει και επαναλαμβάνεται αποφορτίζεται μερικώς από την αρνητική του υπόσταση και γίνεται ουδέτερο, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και αναμενόμενο ή επιθυμητό.

 Μια πολύ συνηθισμένη μορφή βίας είναι η χειροδικία του άντρα- φίλου- εραστή απέναντι στη σύντροφό του, με τη δική της ανοχή. Μπορούμε να πούμε πως υπάρχει ένα δίπολο που εξηγεί ως ένα βαθμό τη στάση της γυναίκας απέναντι σε αυτού του είδους τη βία.

 Στην μια περίπτωση έχουμε το ζευγάρι της «καλής» γυναίκας και του «κακού» άντρα. Η ερωτική – συζυγική αγάπη σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια παραμορφωμένη αντανάκλαση της επιθυμίας της γυναίκας να κάνει τον «κακό» άντρα «καλό». Για το λόγο αυτό θέλει να υπομένει όσο γίνεται περισσότερο την κακή συμπεριφορά του άντρα, εφόσον μένοντας δίπλα του θεωρεί πως τον επηρεάζει θετικά. Γινόμενη ο αποδέκτης της βίας του τον εκτονώνει και ανακουφίζει τις επιθετικές του σκέψεις. Μετατρέπεται σε σάκο του μποξ αλλά και υπέρτατο λυτρωτή, όταν συγχωρεί την βίαιη πράξη και δίνει άφεση αμαρτιών στον άντρα.

 Στην άλλη περίπτωση έχουμε το ζευγάρι της «κακιάς» γυναίκας και του «καλού» άντρα. Ο ρόλος του καλού άντρα που χτυπάει για να κάνει καλό είναι πολύ συνηθισμένος στην πατρική του εκδοχή, αλλά σίγουρα δεν περιορίζεται εκεί. Όταν έχει μεγαλώσει μια γυναίκα με την βαθιά πεποίθηση πως είναι ο φορέας του κακού και της αμαρτίας, η κακή συμπεριφορά του άντρα της γίνεται δική της. Στην ουσία δηλαδή οι γυναίκες που εγκλωβίζονται σε τέτοιες σχέσεις αγωνίζονται να καθαριστούν από το στίγμα της αμαρτωλής. Ο άντρας γίνεται από θύτης συνεργός τους. Είναι αυτός που πρέπει να τις «τιμωρήσει» για την αμαρτωλή τους φύση και να τις κάνει καλύτερες.

Αυτά φυσικά είναι ελάχιστα παραδείγματα βίας και δεν καλύπτουν το φάσμα των πιθανών συμπεριφορών. Αναφέρονται ενδεικτικά, σε μια προσπάθεια κατανόησης και απομυθοποίησης της σχετιζόμενης με την ενδο-οικογενειακή βία απροθυμίας παραδοχής της.

 Για να αρχίσει μια γυναίκα που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση να επιθυμεί την αλλαγή  ή την οριστική παύση της κατάστασης αυτής, πρέπει πρώτα από όλα να αποκτήσει την αντίληψη πως δεν της αξίζει, πως δεν την αποδέχεται άλλο. Να ανασύρει από τη μνήμη της ένα μέτρο σύγκρισης ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο, το καλό και κακό- για εκείνη πάντα, το ανεκτό και το απαράδεκτο. Και υπάρχει η πιθανότητα να μην αρκεί καν η θύμηση μιας προηγούμενης αποδεκτής και φυσιολογικής κατάστασης. Μπορεί να χρειάζεται να μάθει από την αρχή το τι εμπίπτει στα όρια του φυσιολογικού και τι όχι. Πράγματα που οι περισσότεροι τα θεωρούν κεκτημένα δικαιώματα και αυτονόητα, άλλοι πρέπει να τα διδαχτούν και να μάθουν να τα διεκδικούν.

 Κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι η κοινωνικότητα, η επαφή με άλλους ανθρώπους, η παρατήρηση της ζωής τους και η συζήτηση. Ας μην κρατάμε τη βία κρυφή, δεν είναι ούτε θησαυρός ούτε ντροπή. Μην περιμένουμε τη χαριστική βολή που θα βλάψει εμάς ή κάποιον γνωστό μας άνθρωπο σε σημείο αμετάκλητο. Ενημέρωση τώρα. Αντίδραση τώρα. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας τώρα, για να τον προστατέψουμε καλύτερα αύριο.



Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

2 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.