Για την Μπεϊζά




   Στριφογύριζε μέσα στον καπνό από φρούτα ,που γύρω της θαμώνες απολάμβαναν με αργές και τεμπέλικες ρουφηξιές. 

   Οι κινήσεις της πάντα αρμονικές και αισθησιακές συνάμα. Κουνούσε το κορμί της σαν το κύμα του Αυγούστου και τα χέρια της κρατούσαν κόκκινα πανιά , για να μαζέψουν αέρα στο ταξίδι τούτο.

   Μαγεμένοι όλοι, σαν υπνωτισμένοι κοιτούσαν και χάιδευαν με το νου το κάτασπρο δέρμα της που έμοιαζε σαν μωρού. Μακριά, κατάμαυρα μαλλιά αφημένα στο έλεος του θεού έκρυβαν που και που το στρογγυλό πρόσωπο της. Αχ αυτό το πρόσωπο… Μάτια στο χρώμα του πράσινου σμαραγδιού και χείλη που πολλές εζήλεψαν.Χίλιοι και δυό ονειρεύτηκαν και ερωτεύτηκαν κρυφά αυτό το πρόσωπο και το σώμα. Σαν τελειώσει ο χορός της ζάλης ακούγεται μια φωνή από το βάθος και η γλυκιά της όψη χάνεται.

 Μπεϊζά! Μπεϊζά! 

   Γυρίζει το βλέμμα της προς την μακρινή φωνή και μέσα σε λίγα δεύτερα εξαφανίζεται μέσα στον καπνό και το σκοτάδι. Όπως το όνειρο κάποια στιγμή σβήνει και ξεκινά ο εφιάλτης. Έτσι και εκείνη έκανε το χρέος της σαν μια καλή χορεύτρια της εποχής και γύρισε στο καμαρίνι, όπου την περίμενε ο αυτοαποκαλούμενος μάνατζερ της. Θα μπορούσε κάποιος να τον αποκαλέσει και νταβατζή της . Μα δεν του άρεσε να αποκαλείται έτσι αφού πάντα θεωρούσε τον εαυτό του τίμιο και σωστό να παίρνει χρήματα για το ταλέντο της καλής του. 

   Ναι είναι αλήθεια, η Μπεϊζά που θα μπορούσε να έχει όποιον αυτή ποθεί. Ήταν καταδικασμένη να υπηρετεί τον άντρα που με την βία παντρεύτηκε μόλις στα 16 της χρόνια. Βλέπεις ο πατέρας της, αυτός ο αγράμματος και συχνά βίαιος με την ίδια του την γυναίκα, την ανάγκασε να παντρευτεί τον Εκίμ.

    Ο Εκίμ γνωστός καταφερτζής, έπεισε τον πατέρα της Μπεϊζά εφόσον του έταξε μια καλύτερη ζωή. Του υποσχέθηκε παρά και μάλιστα μεγάλο ποσό που του το έδωσε μόλις την παντρεύτηκε. Έτσι πουλήθηκε η χιονάτη της Ανατολής σε χέρια που μόνο το κορμί της πόθησαν και ποτέ δεν αγάπησαν πραγματικά. Την πήραν με χρήμα και της πήραν χρήμα. Την αγόρασαν και την πούλησαν διπλά. Τυχερή, μα και συνάμα άτυχη που γεννήθηκε όμορφη. Αυτή η όμορφα θλιμμένη φιγούρα έχει μείνει στα όνειρα πολλών από τότε.

    Πολλές γενιές μιλούν για την σπάνια ομορφιά της και μιλούν για την μοίρα, που ακόμα και αυτή την ζήλεψε και της έκλεψε την ζωή. Δύστυχη Μπεϊζά… και κάθε Μπείζά. Σε χρησιμοποίησαν και δεν μίλησες. Δεν έδειξες άρνηση καμιά. Ας έπαιρνε ο θεός λίγη ομορφιά από πάνω σου και ας σου χάριζε λίγο θάρρος να αντιδράσεις. 


 Υ.Γ Για την Μπεϊζά και κάθε Μπεϊζά που δεν αντιδρά και δεν βρήκε ποτέ το θάρρος.






                                                                                                          Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.