Δουλεύοντας για το Διάβολο


Στη φωτογραφία βλέπουμε μια συστάδα πλαγκτόν που προσπαθεί να μας καταπιεί. Συμβαίνει χρόνια αυτό σε όλο τον κόσμο και τη χώρα μας. Κι εγώ υπήρξα ένας από τους χιλιάδες που πέρασαν από τα μηχανοστάσια παραγωγής πλαγκτόν που λέγονται ΜΜΕ.

Εργάστηκα σε διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πραγματικά νομίζω πως είδα το εργοστάσιο παραγωγής αχαλίνωτης βλακείας και τους μηχανισμούς του στο έπακρο. Μία από τις πρώτες εμπειρίες ήταν όταν πέρασα την πόρτα ενός από τους ιστορικούς ομίλους ΜΜΕ.

Το πρώτο ρεπορτάζ που μου δόθηκε σαν τεστ αντοχής στον εξευτελισμό της προσωπικότητας μου ήταν να πάρω συνέντευξη από διάσημη ελληνίδα μοντέλα, τραγουδίστρια (ας πούμε) και τελικά πορνοστάρ.

Θυμάμαι πως με έστειλαν 12 το βράδυ να περιμένω στη "σταρ" να τελειώσει μια παράσταση σε ένα σκυλάδικο της περιφέρειας και ενώ μου είχαν πει πως η συνέντευξη θα γινόταν πριν το σόου της, έμεινα στο κρύο ως τις 5 τα ξημερώματα από καπρίτσιο της εν λόγω κυρίας.

Αφού κατάφερα να αποσπάσω την πολυπόθητη συνέντευξη από το μπρόκολο, πήγα χωρίς ύπνο στα γραφεία του ομίλου και την έγραψα επί τόπου παραδίδοντάς την λίγο πριν το deadline του αρχισυντάκτη.

Σε πολύ λίγο διάστημα είχα περάσει όλες τις βαθμίδες "τεστ" αντοχής και πλέον ήμουν πολιτικός συντάκτης "έγκυρος" και τέτοια. Αρκεί να μην πέρναγα τη λεπτή κόκκινη γραμμή του ομίλου. Φυσικά την έγραψα στα παλιά μου τα παπούτσια και σύντομα βρέθηκα να πουλάω κατσαρόλες πόρτα πόρτα.

Σε ένα από τα επόμενα ΜΜΕ που δούλεψα είδα την πόρτα της εξόδου λίγο πριν τις ευρωεκλογές όταν σε άρθρο μου αναρωτήθηκα "γιατί αφού η αποχή δεν τρομάζει τάχα κανέναν, η ΕΕ δίνει εκατομμύρια ευρώ εναντίον της σε διαφημίσεις;" Λίγες ώρες μετά η εκπρόσωπος Τύπου του Ευρωκοινοβουλίου της χώρας εκείνης, ζήτησε την εκπαραθύρωσή μου από το μέσο. Έτσι κι έγινε. Σημειωτέον ότι επρόκειτο για τις ευρωεκλογές που οι Ευρωπαίοι ψήφισαν αλλά τελικά το διευθυντήριο των Βρυξελλών αγνόησε την ψηφοφορία (την έλαβε "υπόψιν") και διόρισε τον Γιούνκερ. Στα παλιά τους τα παπούτσια οι ψηφοφόροι. Αυτό ήταν το σποτ που σας έπαιζαν για να μην κάνετε αποχή. Μόνο την αποχή φοβούνται γιατί δίχως ψήφο δεν νομιμοποιείται η ύπαρξή τους.


Στη συνέχεια και πλέον σε ελληνικό μέσο, βρέθηκα να παρακολουθώ συζητήσεις του στυλ "κάνε την πάπια να πάρουμε το πακετάκι της διαφήμισης και θα σου ανεβάσουμε το μισθό (από 400 ευρώ που ήταν για 15 ώρες βάρδια). Κάθε μέρα στο Μαξίμου στέλνω τον άλλο κι όλο μας έχουν στο περίμενε να καταλαγιάσει ο θόρυβος με τις τηλεοπτικές άδειες και θα σας φροντίσουμε".

Δεν ξέρω αν έλεγε αλήθεια για τις βόλτες στο Μαξίμου αλλά κάτι μέσα μου λέει πως έλεγε. Στο ίδιο μέσο ο ιδιοκτήτης μου έβαλε τις φωνές όταν θεώρησε πως έγραψα ένα άρθρο που ήταν ενάντια στους Αμερικάνους. Ναι, το μέσο αυτό ήταν "αριστερό". Μετά ακολούθησε μια μείωση μισθού στα 360 ευρώ και από εκεί έφυγα μόνος μου.

Υπήρξαν πολλά και διάφορα μέσα στα οποία εργάστηκα όμως η τελευταία μου εμπειρία ήταν σοκαριστική. Αφορά τον τρόπο που μπορεί να μηχανευτεί κάποιος προκειμένου να εκμεταλλευτεί κάποιον άλλο και να τον βάλει επί μήνες να δουλεύει απλήρωτος εξαρχής. Αλλά δεν είναι μόνον τούτο. Είναι το πόσο μακριά στην κακία και τον εξευτελισμό μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν οραματιστεί και μόνο το χρώμα του χρήματος. Έστω και με την υποψία πως μπορεί να βγάλει χρήμα, θα πουλήσει και τον πιο κοντινό του συγγενή. Όμως σε αυτό θα επανέλθω άλλη φορά...

Κρατήστε τούτο: Όποιο ΜΜΕ έχει διαφήμιση, δεν είναι ελεύθερο από πουθενά κι αν ξεκίνησε έτσι, σύντομα καπελώθηκε. Αλλά πολλές φορές και κάποια που φαίνονται πως ξεκινούν με καλή πρόθεση κι ενώ δεν βλέπεις να έχουν διαφημίσεις, μπορεί ο πόλεμος εξουσίας για την επόμενη μέρα (εκείνη που θα πέσει το παραδάκι) να είναι ήδη στα σκαριά. Μην πιστεύετε κανέναν υπάλληλο σε ΜΜΕ. Δουλεύει κυριολεκτικά για το Διάβολο. Και σας το λέει αγνωστικιστής αυτό.

Ίων Χριστοφιλόπουλος


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.