Πέθανε ο Σπίθας - (Άνα Ζουμάνη)



Πέθανε ο Σπίθας και ξαφνικά είμαι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος.

Οφείλω να ομολογήσω πως υπάρχουν βαθύτερα προβλήματα και μεγαλύτερες τραγωδίες, μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική και πολιτισμική κρίση, από τον θάνατο ενός αλόγου,  όμως για μένα, δυστυχώς η ευτυχώς, δεν υπάρχουν...

Τόσοι ήρωες γύρω μου φωνάζουν και αγωνίζονται -μάλιστα σκοτώνονται και φυλακίζονται - και εγώ πενθώ ένα άλογο.

Πρέπει να απολογηθώ γι' αυτό; Να ντρέπομαι;  Όταν παίζαμε και τρέχαμε μαζί, ξεχνούσα τον κόσμο, ξεχνούσα το παρόν, ξεχνούσα το μέλλον. Και ως αργά το βράδυ ξεχνούσα να φάω.

Δεν θα γυρίσει πια. Υπάρχουν κι άλλα άλογα, πολλά, αλλά μαζί τους δεν ξεχνώ το παρόν, το μέλλον. Δεν ξεχνώ να φάω.

Αν είμαι φιλόζωος; Ποιος το ξέρει; 
Με τον Σπίθα ήμουν. Πρέπει να είμαι παντού και πάντα; Αυτοί που το μπορούν παντού και πάντα - το φιλοζωικό, το φιλανθρωπικό, το φιλόξενο, το φιλελληνικό - είναι μάλλον  θεϊκές υπάρξεις.

Η Αυτής Μικρότητά μας είναι τρομερά δεσμευμένη.  Εκεί ξυπνάει, εκεί ευδοκιμεί, εκεί γίνεται ο εαυτός της.
Ο Σπίθας δεν μπορούσε φυσικά να ζήσει μόνο για χάρη μου -ήταν βαριά άρρρωστος - αυτό είναι αυτονόητο... δυστυχώς.

Κάποια μου είπε μια φορά:  «Δεν ήταν ιδιαίτερο άλογο, ήταν ασθενικό, προβληματικό, φοβισμένο, εριστικό, ζηλιάρικο και αντικοινωνικό».

Μ' εμένα δεν ήταν, σκρόφα! Να ήμουν Τίγρης και με ένα πήδημα να σου έσκιζα το λαιμό με τα νύχια μου!

Αλλά δυστυχώς δεν είμαι Τίγρης...


Άνα Ζουμάνη
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.