Δείρε με, είμαι δυνατή - (Άνα Ζουμάνη)



Εκείνος ούρλιαζε ώρες ολόκληρες για το ιερό δικαίωμα του, ως άντρας και εκτός αυτού καλλιτέχνης, στην απεριόριστη και άνευ όρων ελεύθερη ζωή.
Στο τέλος την έδειρε λιγάκι, δηλαδή «σημάδεψε» απλώς το βασίλειό του λιγάκι, δηλαδή έδειξε λιγάκι ποιος είναι ο αφέντης στο σπίτι.

Εκείνη πόνεσε λιγάκι, όμως αυτήν τη φορά αναγνώρισε επιτέλους τον «αφέντη από πάνω της» ως «αφέντη υπεράνω της» και έκλαψε μόνο όσο ήταν αναγκαίο για να συντομεύσει τη διαδικασία.

Μια ώρα αργότερα την επισκέφτηκε μια φίλη της, τα είπανε λιγάκι και έδωσαν ραντεβού για την επόμενη ημέρα να πάνε για φαγητό σε ένα οικογενειακό ρεστοράν στο Πούσεμούκελ.

Εκείνος που τ' άκουσε, ήξερε πως οι παρευρισκόμενοι άντρες δε θα έχαναν την ευκαιρία να θαυμάσουν τα υπέροχα της πόδια της, τις μοναδικές πατούσες της, το καθηλωτικό ντεκολτέ της και μόλις έφυγε η σατανική φίλη με την απαράδεκτη πρόταση, την έχεσε πατόκορφα και φυσικά πέσανε κάνα δυό χαστούκια, μετά μουσικής αυτήν την φορά, για την ακρίβεια Καρούζο.

Τότε εκείνη είπε τρυφερά: «Το βλέπω, το νιώθω, πως απαιτείς απόλυτη ελευθερία για σένα και πλήρη υποταγή για μένα».
«Έτσι είναι», είπε εκείνος, «ακριβώς αυτό!», ξαναείπε και επιβεβαίωσε την δήλωσή του με μια σφαλιάρα.

«Δείρε με, είμαι δυνατή», είπε εκείνη, «και δε θα σε εγκαταλείψω όπως οι άλλες. Δεν ξέρουν από αγάπη.  Αναγνωρίζω τη φιλοσοφία σου και πάω να ετοιμάσω κρύες κομπρέσες».



Άνα Ζουμάνη


Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.