Για την μέρα Ραδιοφώνου


      Το δωμάτιο που μέναμε, ήταν γυμνό. Τα λίγα πράγματα πού είχε, ήταν κάτι ρούχα δικά μου και του θείου μου, η βαλίτσα του, ένα τεράστιο ξυπνητήρι, κάτι φωτογραφίες στους τοίχους, μια γκαζιέρα, και το απαραίτητο φανάρι, που αργότερα αντικαταστήθηκε απο ένα ξύλινο ψυγείο πάγου. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, το βλέμμα μου πέφτει σε ένα παλιό ραδιόφωνο αντίκα. Είναι, εκτός από τις φωτογραφίες, το μοναδικό ενθύμιο που έχω από εκείνο το δωμάτιο. Το είχε αγοράσει ο Χρήστος. Τον θυμάμαι, τώρα, που τό έφερε στο σπίτι, το έβγαλε από το κουτί του, το έβαλε στην πρίζα, και είπε με περηφάνια: «‘Εμερσον: Παγκοσμίου λήψεως… Μεσαία-βραχέα-μακρά… Με πέντε λάμπες… Αμερικάνικο!...». Ύστερα, αφού στερέωσε στο ταβάνι την σπειροειδή χάλκινη κεραία, βάλθηκε να ψάχνει για σταθμούς, οπου πέφτει απάνω στη «Φωνή της Μόσχας» : «Εδώ Μόσχα… Εδώ Μόσχα…». Η μούτζα βέβαια ήταν άμεση. «Να!... Κερατάδες»… 

 Δημήτρης Μπούκουρας
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.