Καλή πτήση



Να’μαστε, κρεμόμαστε από ένα σπάγγο μόνο, κάνουμε κούνια πάνω από το γκρεμό. Πρέπει να πάρω την απόφαση, είτε να κόψω το σκοινί είτε να αφήσω το βάρος σου να μας σκοτώσει όλους, εσένα, εμένα κι ό,τι φτιάξαμε μαζί. Η πιο σκληρή απόφαση που έχει να πάρει κανείς, να κόψει κάποιον για τον οποίο νοιάζεται, με τον οποίο πέρασε χρόνια μαζί, ξόδεψε χρόνο, ενέργεια, λεφτά, όλη του την καρδιά γι’αυτό το άτομο και τα υποτιθέμενα κοινά τους όνειρα, για να σώσει οτιδήποτε σώζεται. Η επιλογή είναι πια ξεκάθαρη, κρυστάλλινη, αυτό είναι το πιο σκληρό, το να συνειδητοποιείς το πόσο βάναυση είναι. 
Μα πώς βρεθήκαμε σ’αυτήν την τρομαχτική κατάσταση; Θυμάμαι πως ήθελα να δω τα πράγματα από ψηλά – βουνά, λίμνες, τη θάλασσα, σύννεφα, ποτάμια, πόλεις, ηφαίστεια, τα πάντα. Θυμάμαι να μου λες πως ευχόσουν το ίδιο και πως ήξερες το δρόμο να με πας εκεί, εμένα που δεν είχα ποτέ υπάρξει όσο τολμηρή θα ήθελα, πριν να σε γνωρίσω. Ήμουν μάλιστα περήφανη για τον εαυτό μου που μπήκα σ’αυτήν την περιπέτεια με όλη μου την καρδιά. Επιτέλους, ζούσα κάτι αληθινό κι έντονο, είχα κάποιον να ταξιδέψω μαζί, να κολυμπήσω μαζί, να πετάξω μαζί. Τα κάναμε όλα αυτά, το θυμάμαι. Ακόμα κι όποτε ήμουν λίγο δισταχτική, μου έλεγες πάντα «πρέπει να παίρνεις ρίσκα», «πρέπει να ζεις τις στιγμές σου», «μην είσαι τόσο συμβατική». Αστείο πράγμα, δεν ήταν η πρώτη φορά που κάποιος με έκανε να νιώθω πως ήμουν υπερβολικά συμβατική κι έπρεπε να αλλάξω. Μάλλον είχα αυτό το συναίσθημα ανέκαθεν από μόνη μου. Είχα αποφασίσει πια να γκρεμίσω αυτούς τους τοίχους, να σταματήσω να είμαι συμβατική, να πάρω ρίσκα, να ανοίξω τα φτερά μου. Σε εμπιστεύτηκα απόλυτα. Ήθελα να σε εμπιστευτώ. Δεν είχα κανένα λόγο να μην το κάνω. Ήθελα να πετάξω, ήθελες να πετάξεις, έτσι μου είπες. Ήθελα επίσης να δημιουργήσω, ήθελες να δημιουργήσεις, έτσι μου είπες. Ήθελα να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ήθελες να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Έτσι μου είπες επανειλημμένα. Πες μου, γιατί να μη σε εμπιστευτώ; 
Να μα’στε, σκαρφαλώνουμε το βουνό, για να δούμε τη θέα, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που προτιμούν να περνάνε τη ζωή τους σαν τυφλοπόντικες μέσα σε τρύπες κενές άδειες από φως. – Μπααα, δεν είμαστε σαν αυτούς, τους ανόητους. – Είναι αλήθεια ανόητοι; - Φυσικά και είναι, είπες. Είναι όλοι ανόητοι. Οι άνθρωποι είναι ανόητοι. Πολύ λίγοι από δαύτους έχουν την απαραίτητη ευφυία για να ανυψωθούν πάνω από τη μάζα. – Δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι ανόητοι, ο καθένας κουβαλάει το σταυρό του. – Ανόητοι χωρίς καμία φιλοδοξία, κανένα όνειρο. Θες να είσαι σαν αυτούς; Εγώ όχι. – Δεν θέλω να είμαι σαν αυτούς, αλλά γιατί να είμαι έτσι κι αλλιώς; Αυτό δεν τους κάνει ανόητους. – Τι έχουν καταφέρει; Εσύ τι έχεις καταφέρει; Τι θα καταφέρεις ποτέ με αυτή τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, παγιδευμένη σε ένα τούνελ ατελείωτων υποχρεώσεων, να δουλεύεις σα μουλάρι, να συμμορφώνεσαι με τους κανόνες; Είσαι ακριβώς σαν αυτούς. – Δε νομίζω πως πρέπει να κρίνουμε τον καθένα με αυτόν τον τρόπο. Συμφωνώ πως χρειάζεται τόλμη και ρίσκο για να δημιουργήσει, μα το να απομονώνεσαι από τους πάντες δε μας πάει και πολύ μακριά. – Μπορούμε να τα καταφέρουμε μαζί, αν μονάχα ήσουν λίγο πιο υποστηρικτική, αν είχες λίγο παραπάνω πίστη, αν με ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕΣ λίγο πιο γρήγορα, με περισσότερο θάρρος, περισσότερη φιλοδοξία! – Κοίτα, θέλω πραγματικά να δω τη θέα από εκείνη την κορυφή, μα σου λέω πως είμαι πραγματικά κουρασμένη. Δε γίνεται να πάμε λίγο πιο αργά; Δε μας κυνηγάει κανένας. – Αυτή είναι η νοοτροπία ενός χαμένου. Τι; Οκ, ό,τι πεις. Εσύ ξέρεις καλύτερα, όπως πάντα (είμαι στα αλήθεια μια χαμένη; Κι αν έχει δίκιο; … Έχω καταφέρει τίποτα σε τελική ανάλυση;) – Κοίτα, σου τα λέω όλα αυτά επειδή νοιάζομαι για σένα, θέλω να γίνεις μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Σε θέλω στο πλάι μου. Θα σε βοηθήσω. Θα πάω πιο αργά για σένα, αν χρειαστεί. – Το ξέρω πως νοιάζεσαι για μένα… Οκ, ας προχωρήσουμε.
Έχουμε χαθεί, μπορούμε σε παρακαλώ να πάμε πιο αργά, είμαι τόσο κουρασμένη. – Καταλαβαίνεις ποτέ πόσο ανυπόφορο είναι για μένα να νιώθω πως με κρατάς συνέχεια πίσω; - Καταλαβαίνεις για μένα πόσο ανυπόφορο είναι να πρέπει να σε ακολουθώ και να χορεύω στους τρελούς ρυθμούς σου; - Αυτό είναι επειδή κατά βάθος θα προτιμούσες να σέρνεσαι στο πάτωμα μαζί με όλους τους ανεγκέφαλους γνωστούς σου. – Είμαι υπερβολικά κουρασμένη γι’αυτό το παιχνίδι. Ναι, οκ, ό,τι πεις, εσύ ξέρεις καλύτερα (Θεέ μου)… - Στα λέω όλα αυτά επειδή νοιάζομαι για σένα και ΒΛΕΠΕΙΣ πως συνέχεια πηγαίνω πιο αργά για να ΜΠΟΡΕΙΣ ΕΣΥ να ΜΕ ακολουθήσεις. Δε βλέπεις τι όμορφα πράγματα έχουμε φτιάξει μαζί; Όλα όσα δημιουργήσαμε μέχρι τώρα. – Ναι μωρό μου, αν και τα περισσότερα από αυτά ήταν δικές σου φιλοδοξίες κι όχι δικές μου. Συμφώνησα να τα κάνω μαζί σου γιατί ήθελα να σε ευχαριστήσω, γιατί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πιστεύω πως όταν νοιάζεσαι για κάποιον, τον βοηθάς να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. – Κι εγώ όλα αυτά τα έκανα για σένα. Τα έκανα για μας. Όλα όσα θέλησα να δημιουργήσω ήταν για ΜΑΣ. Δεν το βλέπεις τώρα, μα θα το δεις αργότερα… (Ό,τι πεις, εσύ ξέρεις καλύτερα, εγώ άλλωστε είμαι αυτή που δεν έχει καθόλου φιλοδοξίες. Είμαι απλά η γυναίκα έτσι κι αλλιώς). 
Έχουμε χαθεί. Γιατί δε ζητάμε οδηγίες; - Θα βρούμε μόνοι μας το δρόμο μας. – Γιατί δε ζητάμε απλά βοήθεια; - Γιατί; Πιστεύεις πως γνωρίζει κανείς καλύτερα από μας, από μένα; - Ναι, οκ, ό,τι πεις… - Αν δεν προσπαθείς να βρίσκεις μόνη σου λύσεις, πώς περιμένεις ο εγκέφαλός σου να συνεχίσει να λειτουργεί; Το να ζητάς βοήθεια παραείναι εύκολο! – Αυτός είναι ο τρόπος μου, ζητάω βοήθεια από τους άλλους! – Και ο δικός μου τρόπος είναι να βρίσκω λύσεις! – Ναι, οκ, ό,τι πεις, είμαι τρομερά εξαντλημένη για να τσακωθώ πάλι. – Είσαι τόσο γκρινιάρα, γιατί δεν μπορείς απλά να εκτιμήσεις όλα τα όμορφα πράγματα που έχουμε φτιάξει μαζί…; (Μάλλον έχει δίκιο… δεν είναι η πρώτη φορά που με λένε γκρινιάρα άλλωστε.)… 
Έχουμε χαθεί. Σε παρακαλώ, άκου με. Σε παρακαλώ, μίλα. Σταμάτα να με προσβάλεις, δε βλέπεις πως τα λόγια σου με σκοτώνουν, δε βλέπεις πως η συμπεριφορά σου με σκοτώνει, ο εγωισμός σου; Σταμάτα να με απειλείς με τη σωματική σου υπεροχή. Δε βλέπεις πως πληγώνεις τον εαυτό σου με το να μην ανοίγεσαι; Με το να επιμένεις να ζεις στη δική σου διάσταση, αγνοώντας τις κραυγές των άλλων για βοήθεια, και τις κραυγές για αγάπη; Ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είμαι εδώ για να κρίνω, μα για να καταλάβω. Να βοηθήσω αν μπορώ, να μοιραστώ, να αγαπήσω, να καταλάβω. Σε τρομάζει τόσο πολύ αυτό; Είναι υπερβολική η οικειότητα; Φοβάσαι; Τι, εμένα; Επειδή είμαι γυναίκα; Δε δαγκώνω! Επειδή δεν μπορείς να πιστέψεις πως αυτό το μικρό πλασματάκι έχει πραγματικά αισθήματα για σένα, χωρίς να προσπαθήσει να σε ρίξει σε κάποια παγίδα και να σου ρουφήξει τη ζωή; Επειδή όλη αυτή η «θηλυκοποίηση της κοινωνίας», όπως τη λες υποτίθεται πως είναι το τέλος του κόσμου, ένας κόσμος χωρίς ήθος, χωρίς αρχές, χωρίς φιλοδοξίες. Και είμαι γυναίκα, σωστά, σαν τη μάνα σου, την αδερφή σου, τις συμμαθήτριές σου, τις συναδέλφους σου, τις κόρες σου. Άμυαλα πλάσματα, συνεπαρμένα από την ευαισθησία τους, ανίκανα να πάρουν λογικές αποφάσεις, που θα έπρεπε να είναι ακόλουθοι κι αν είναι αρκετά έξυπνες, να είναι παραδειγματικές σύζυγοι, ακούραστοι εργάτες και πόρνες στο κρεβάτι. Γιατί με φοβάσαι τόσο πολύ; Επειδή η ιδέα του να είμαι απόλυτα ικανή να κάνω ό,τι θέλω χωρίς εσένα και να πετύχω σε κάνει να νιώθεις τοσοδούλης; Ειδικά με όλα αυτά τα πτυχία και τις τράπεζες σπέρματος, ποιος σας χρειάζεται εσάς τους άντρες έτσι κι αλλιώς. Έτσι νιώθεις; Νιώθεις πως δεν είσαι ισάξιος του μύθου που ο πατέρας σου, ο παππούς σου, η μάνα σου και αυτή η ανδροκρατούμενη κοινανία έφτιαξε για σένα; Πως πρέπει να είσαι αυτός ο άκαμπτος, έξυπνος, τολμηρός, ξερόλας, που δε δέχεται όχι για απάντηση, ειδικά από γυναίκα, για να είναι αληθινός άντρας; Αυτό είναι; Απλά προσπαθώ να καταλάβω. Είναι δυνατόν κατά βάθος να είσαι ΤΟΣΟ ευαίσθητος που νομίζεις πως το να το εκφράσεις μπορεί να κάνει τους άλλους να σε κοροϊδέψουν, να σε περάσουν για αδερφάρα ή κατι τέτοιο; Α, α, ναι, πρέπει να σταματήσω να παριστάνω πως είμαι ψυχολόγος με διδακτορικό… Ε λοιπόν, κάποιος πρέπει να το κάνει! Εσύ είσαι ο ειδικός για τα πάντα, γιατί να μην είμαι κι εγώ έτσι για αλλαγή; Όχι, θα με ακούσεις αυτή τη φορά, το κέρατό μου! Είναι δυνατόν να ήσουν τόσο ευαίσθητος κάποτε που η σκληρότητα ενός συμβάντος ή ενός προσώπου να σκότωσε τελείως την ψυχή σου και την οποιανδήποτε ικανότητα να νιώσεις κάτι πέραν του πόνου, του θυμού και της απογοήτευσης; Ω Θεε μου, τι μαρτύριο αυτή η σκέψη. Είσαι όντως τύπος που παίρνει ρίσκα ή είναι κι αυτό μια μάσκα; Άλλη μια μάσκα; Συμφωνώ πως πρέπει να παίρνεις ρίσκα. Συμφωνώ πως πρέπει να πολεμάς τους φόβους σου, μα ΕΣΥ πολεμάς τους φόβους σου; Συμφωνώ πως πρέπει να υψώνεσαι και να μάθεις να πετάς, αλλά όχι με κέρινα φτερά, σαν τον Ίκαρο. 
Αυτό έγινε, έτσι βρεθήκαμε εδώ. Τα κέρινα φτερά μας έλιωσαν, ευτυχώς που είχαμε αυτόν το σπάγγο. Που εγώ, η κακόμοιρη υποτακτική γυναικούλα έφερα μαζί μου, από τον οποίον κρεμόμαστε τώρα, με σένα να ταλαντεύεσαι από κάτω μου. Και αντί να προσπαθούμε μαζί να πλησιάσουμε το βράχο, κινείσαι νευρικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Πρέπει να κόψω το σκοινί, αλλιώς είμαστε και οι δύο ξεγραμμένοι, παρασύροντας και ό,τι θαύμα δημιουργήσαμε. Πρέπει απλά να κόψω το σκοινί, αν και είναι ό,τι πιο σκληρό, αν και μου σκίζει την καρδιά σε χίλια κομμάτια. Και ακόμα δε με ακούς… 
Βγάζω λοιπόν τον ελβετικό μου σουγιά… και κόβω το σκοινί. 
Δυστυχώς, εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως αν είχες βρεθεί στη θέση μου, θα είχες κόψει το σκοινί χωρίς δεύτερη σκέψη, ή τύψεις. Μα δεν το έκανα γι’αυτό. Έπρεπε να σώσω τον εαυτό μου και ό,τι κουβαλούσα μαζί μου, επειδή ακόμα αγαπούσα τη ζωή και αντιλήφθηκα λαμπρά πως αν αγαπάς τη ζωή, αγαπάς και τον εαυτό σου και αξίζεις να σωθείς. Όσο σε έκοβα ευχήθηκα με όλη μου την καρδιά να προσγειωθείς πάνω σε ένα τραμπολίνο και να αναπηδήσεις πάνω, ή σε ένα σύννεφο μαλακό σαν το βαμβάκι. Ή να μάθαινες να πετάς κατά την πτώση. Εγώ το έκανα, έμαθα να πετάω. Χάρη σε σένα, ποτέ δεν είχα καταλάβει πόσο δυνατά ήταν τα φτερά μου. Να’σαι ευλογημένος γι’αυτό το μάθημα. Ίσως γι’αυτό βρεθήκαμε εκεί εκ των προτέρων. Για να μάθουμε να πετάμε. Έπρεπε να φυτρώσω φτερά για να πετάξω μακριά από εκείνον τον γκρεμό και είδα πράγματι τη φοβερή εκείνη θέα κι εσύ, εύχομαι, για να αποφύγεις την ολέθρια σύγκρουση με το έδαφος. Πραγματικά εύχομαι να το έκανες. Πραγματικά εύχομαι να το κάνεις. Ακόμα το εύχομαι με όλη μου την καρδιά και θέλω να σε δω να πετάς. Θέλω να σε δω να παίρνεις αγκαλιά και να γίνεσαι φίλος με όποιο τέρας ζει στα σωθικά σου, όπως έκανα εγώ με το δικό μου. Νομίζω πως το να κόψω το σκοινί ήταν το καλύτερο μάθημα πτήσης που μπορούσε κανείς να σου προσφέρει.
Είσαι μόνος σου τώρα. 
Καλή πτήση. Ό,τι καλύτερο.
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.